Douglas wil werken aan sprintcultuur in Nederland

De slotakkoorden van zijn loopbaan speelt Troy Douglas (40) in groepsverband. Met de estafetteploeg wil hij van sprinten een Nederlandse cultuur maken. Tegenslagen lieten hem ongebroken, het is tijd iets terug te doen voor de gastvrijheid die hij in zijn tweede thuisland voelt.

DEN HAAG - Woede komt bij Troy Douglas zelden boven, uit bijna alles weet de sprinter van Bermudaanse afkomst positieve energie op te wekken. Waar een ander was geknakt, kwam hij in zijn nadagen sterker dan ooit uit een in zijn ogen onterechte dopingschorsing van twee jaar.

Blijmoedig stapt Douglas over het bericht heen dat Amerikanen sjoemelen met positieve dopingtesten. Ook Carl Lewis, recordhouder olympische atletiektitels, werd in 1988 de hand boven het hoofd gehouden. ,,Het verbaast me niets, maar ik kan me er niet druk om maken. Ik ben met mezelf bezig. Lewis is Amerika, en Amerika is als Bush: 'Ik ben de koning van de wereld, niemand maakt me iets'.''

,,De olympische finale in '88 heb ik net gemist, mede door Lewis en zijn landgenoten. Maar ik loop nog steeds, zij al lang niet meer. En atleten moeten nog steeds doping gebruiken om Troy Douglas te verslaan. Een groter compliment voor mij is er niet.''

Douglas was 22 toen hij Bermuda verliet. Ruim zeven jaar woonde hij in Amerika om te investeren in zijn loopbaan. ,,Het is geen land voor mij, ik voel me er niet thuis. Amerika is een jonge natie, heeft weinig geschiedenis. Ik mis er de cultuur die ik hier wel heb gevonden. Twee keer per jaar bezoek ik mijn familie in Bermuda, maar na een paar weken mis ik Nederland al.

,,Als buitenlander heb je hier veel meer kans dan in de VS. De mensen hier staan open voor je. Dit is voor mij de perfecte plek. Als ik over de Haagse markt loop, zie ik wel tien culturen om me heen, dat overkomt je in geen enkele Amerikaanse stad. Als ik zin heb in Marokkaans eten, stap ik een Marokkaans tentje binnen. Heerlijk man.''

Vanaf zijn tiende was wonen in Europa de droom voor Douglas. ,,Mijn oude buurman was de eerste zwarte man die ik een andere taal hoorde spreken. Dat heeft enorme indruk op mij gemaakt, hij was mijn held. Hij was volkomen anders dan alle andere mensen in ons dorp, zo netjes gekleed. Toen hij me vertelde dat hij vijf jaar in Frankrijk had gewoond, heb ik me voorgenomen ook naar Europa te gaan.''

In '96 vestigde Douglas zich in het land van Henk Kraaijenhof, de trainer met wie hij 'al tien mooie jaren' samenwerkt. De gedrongen optimist en de lange cynicus vonden elkaar in humor en passie voor de atletiek. Hun pact bleek onverbreekbaar, zeker in 1999, het jaar waarin het noodlot toesloeg: de schorsing, de scheiding van zijn Nederlandse vrouw en het overlijden van zijn vader.

,,Ik heb toen alles tegelijk gehad. Het heeft me sterk gemaakt, ik kan nu overal uitkomen. Moeilijke situaties vormen een uitdaging voor mij, die heb ik nodig om wakker te blijven. Ik zoek ik ze altijd op, in mentale spelletjes met mezelf of met Henk.''

,,Zonder hem en mijn trainingsmaten Miguel Jansen en Patrick Stevens was ik gestopt. Zij zijn me altijd blijven betrekken bij hun training. Ik had hen nodig, zij mij. Henk is mijn wise uncle, mijn slimme oom. Hij heeft iets magisch. Ik ben idolaat van hem vanaf ons eerste contact. Hij heeft me de grote stap laten maken van goede sprinter naar atleet van wereldklasse.''

Via een Amerikaanse trainer leerde hij jazz verbinden met sprinten. ,,De overeenkomsten zijn passie en ritme. Hij hield me voor in lopen een goed ritme te vinden en bood me de keuze tussen muziek en kauwgom. Van het laatste houd ik niet, van het eerste wel. Ik doe nu alles op het ritme van positieve muziek, van boodschappen doen tot koken.''

Zijn uitgesproken liefde voor jazz leverde Douglas dit jaar een opmerkelijk sponsorcontract op met het platenlabel Challenge Records. Douglas gaat cd-recensies voor de website schrijven en er komt een cd uit met 'Troy's choice' uit de Nederlandse jazz. Na zijn carrière kan de atleet bij Challenge Records gaan werken, al wil hij op termijn als trainer terugkeren in de sport.

Toen Douglas zich tot Nederlander liet naturaliseren genoot hij vooral aanzien als 200 en 400 meterloper. Hij had toen driemaal deelgenomen aan de Spelen waar, net als bij de echte WK's, de halve finale steeds het eindpunt was. Tijdens de WK indoor van 1995 won hij voor Bermuda zilver.

Na zijn schorsing kwam Douglas sterker terug dan ooit. In 2000 liep hij vier Nederlandse records en bereikte hij tijdens de WK voor het eerst de halve finale op de 100 meter. Als 39-jarige werd hij vorig jaar op de dubbele afstand zevende van Europa, en kon hij met opgeheven hoofd de arena verlaten.

,,Het was mooi geweest, met dat gevoel kon ik stoppen. Maar toen zeiden Henk Kort en Peter Verlooy (technische staf atletiekunie, red): 'Troy, we hebben je nodig'. Dat kon ik niet negeren. De vorige leiding van de KNAU snapte niets van atletiek, maar deze mensen staan ergens voor.''

Douglas noemt zichzelf 'gepensioneerd' 100 meterloper. Op de grote toernooien een vol programma lopen zit er niet meer voor hem in. ,,Ik krijg van Henk in training leeftijdskorting maar omdat ik technisch beter loop, ben ik sneller dan ooit.''

Tijdens de WK eind augustus in Parijs wil hij individueel slechts starten op de 200 meter. Daarnaast is Douglas de inspirator van het estafetteteam, waarmee hij volgend jaar als afsluiting van zijn lange loopbaan de olympische finale hoopt te lopen. Zondag wordt tijdens de FBK-Games de eerste limietpoging voor de WK gedaan.

Met Athene voor ogen heeft Douglas een streep gezet onder zijn dopingzaak. Zijn advocaat Vrijman en Rob Cohen, de schoonvader van Frank de Boer, willen verder procederen tegen de IAAF. Douglas weigert. Zijn spaargeld is hij kwijt aan juridische bijstand, net als het grootste deel van de 20000 euro die hij dit jaar voor zijn voorbereiding op de Spelen van de ook op nandrolon gepakte De Boer kreeg.

In de komende weken zegt hij tot een vergelijk te zullen komen met het advocatenkantoor. ,,Dat is het dan, ik heb die zaak verloren, ik heb onterecht twee jaar schorsing uitgezeten. Ik was de eerste niet en zal ook de laatste niet zijn geweest. Maar ik heb geen tijd om verder te vechten.''

Al zijn energie wil hij aanwenden om de nationale atletiek op de kaart te zetten. ,,Toen ik in Nederland kwam, was ik teleurgesteld. Henk had me gewaarschuwd, iedereen was met zichzelf bezig. Nu is er een sprintcultuur. We hebben een prachtig team waarin we elkaar als atleet naar een hoger niveau pushen en de trainers elkaar beter maken. Voor techniek, snelheid en kracht kan ik bij verschillende trainers terecht. Echt een luxe.''

,,Henk heeft me destijds afgeraden Nederlander te worden. Maar ik wil in dit land leven en moet daarvoor iets terug geven. Voetbal en schaatsen is hier fantastisch, wij moeten laten zien hoe mooi atletiek is. Ik wil niet over dertig jaar in de krant lezen dat het met de Nederlandse atletiek shit is.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden