Douglas hoort eindelijk weer eens een startschot

Zijn mond neemt de regie over. Een stralende glimlach domineert zijn gezicht. Troy Douglas kijkt de verzamelde pers triomfantelijk aan. ,,Jullie hebben me gemist, niet?'' De paria van de Nederlandse atletiek vierde zaterdag een onverwachte comeback.

Esther Scholten

De bravoure is terug. Maar voor hoelang? De van doping verdachte Douglas is slechts voor even verlost uit zijn sportieve vacuüm. Bij hoge uitzondering mocht hij dit weekeinde hardlopen op de Nederlandse kampioenschappen in het nieuwe Olympisch Stadion in Amsterdam. ,,Mijn emoties zijn mijn grootste vijand en tegelijkertijd mijn beste vriend.''

Het citaat zegt alles over het leven van de Haagse sprinter. Logica kent hij niet. Niet meer tenminste. Als speelbal van de internationale atletiekfederatie IAAF weet hij dat het recht niet altijd zijn beloop krijgt.

Hij was verslaafd aan de kick van het winnen en de pijn van het verliezen. Een topsporter in hart en nieren. ,,Als ze me dat ontnemen, heb ik niets meer'', zei hij ooit. Nu hoort Douglas vaker juridische taal dan het startschot. Verdwaald in een wereld die niet de zijne is. ,,Als ik een uur lang met mijn advocaat praat, snap ik van ongeveer tien minuten wat er eigenlijk gezegd wordt.''

In de catacomben van het vernieuwde Olympische stadion beleefde Douglas de voorbije twaalf maanden, waarin hij balanceerde tussen verlangen en vrees, opnieuw. De 100 meter op de NK voelde als een WK. Hij moest en zou zich bewijzen. ,,Vlak voor de halve finale heb ik gehuild. Ik zag mezelf in de spiegel veranderen. Wat gebeurt er allemaal met mij? Ik kon het opeens niet meer geloven. Woede, blijdschap, opluchting; alles overmande me tegelijkertijd.''

De Affaire, met hoofdletters ja. Zelden zijn er zoveel krantenregels gewijd aan een atleet die tot de mondiale subtop behoort. Op 26 juni 1999 snelde Douglas in een persoonlijk record van 10,16 seconden naar de nationale titel op de 100 meter. Hij was klaar voor de WK in Sevilla, later dat jaar. Dacht hij.

Eind juli 1999 liep hij echter zijn voorlopig laatste wedstrijd. In Barcelona won hij de 200 meter in een mooie 20,50. Wat zou het? De dopingcontrole na het nationale onderonsje in Apeldoorn bleek positief te zijn. In de urine van de trotse atleet waren de sporen van het spierversterkende middel nandrolon aangetroffen. Hij was de zoveelste, na Merlene Ottey, Linford Christie, Walker en Cadogan.

De man die twintig pillen per dag slikte, zei het slachtoffer te zijn geworden van besmette voedingspreparaten. ,,Ik ben arm en dat heeft mij de kop gekost'', vertrouwde hij het tijdschrift Sport International toe. ,,Goedkoop spul. Besmet met andere troep. Dat moet het zijn.''

De Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie (KNAU) kon daar geen bewijzen voor vinden, evenmin voor zijn schuld. Op 8 maart werd Douglas vrijgesproken. Het startverbod bleef echter gehandhaafd, omdat de IAAF haar Salomonsoordeel nog niet geveld had. Een datum voor de behandeling van zijn zaak is nog altijd niet bekend.

Toch mocht Douglas dit weekeinde starten. De KNAU, bij monde van voorzitter Piet van der Molen, vroeg om tijdelijke dispensatie 'op basis van menselijke gronden'. ,,Het is te gek om los te lopen dat iemand zo lang in het ongewisse wordt gelaten.''

Vrijdagmiddag, 24 uur voor de start, zette de IAAF het licht op groen. Opmerkelijk, gezien de harde lijn die de organisatie doorgaans voert. Naar de beweegredenen kan Van der Molen slechts gissen. ,,Internationale bonden geven alleen een antwoord, ja of nee, geen argumentatie.''

En zo verscheen Troy Douglas zaterdagochtend in de stromende regen, voor treurig lege tribunes, weer op de baan. Hij is 37 jaar en hoort het klokje steeds luider tikken. De Spelen van Sydney; daar wil hij naartoe. Via 10,63 in de series en 10,59 in de halve finales, greep hij met 10,46 het zilver in de eindstrijd. Eénhonderdste van een seconde achter winnaar Martijn Ungerer. De tijd was niet slecht, zeker niet gezien de 'waardeloze' voorbereiding. Maar de Olympische limiet van 10,18 is nog ver weg.

Zijn trainer Henk Kraaijenhof adviseerde hem de 200 meter van gisteren te laten schieten, 'omdat met deze emoties de kans op blessures groter is dan de kans op het halen van de limiet'. Douglas wilde zich echter niet de 'wat als'-vraag stellen. Dat heeft hij al te vaak moeten doen. Hij werd wederom tweede (21,02), ditmaal achter Patrick van Balkom. Over twee weken loopt hij zijn volgende wedstrijd. Zegt hij. ,,Als ze me nu laten lopen, waarom dan niet meer?''

Sprinters zijn per definitie geen filosofen of diepe denkers, weet Kraaijenhof. Positivisme hield Douglas op de been tijdens de oneindige reeks trainingen, waarin hij vooral stress en aandacht miste.

,,Ik ben blij dat mij dit is overkomen. Anders hadden we nu met mekaar staan praten over welke tijd ik volgende week hoop te lopen. Zulke gesprekken zijn maar saai. Ieder mens heeft wat peper in zijn leven nodig. Ik kom uit een gelovige familie. Mijn zus adviseerde me deze periode te gebruiken om mezelf te leren kennen. Ik vond een sterk karakter.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden