Doortrapt jezuïtisch

Omo is niet alleen voor de was. Omo staat ook voor Ons middelbaar onderwijs. Dat 'Ons' slaat op Ons Brabantse katholieken. In Trouw van 21 december vorig jaar schreef Henk Witte, lid van het hoofdbestuur van Omo, over “van kleur verschieten”. Ter toelichting een voorbeeld. Stel, van een neutrale school is het gros der leerlingen katholiek. De ouders zien hun kroost liever op een katholieke school, maar die is er niet. Om hun doel te bereiken kunnen die ouders een nieuwe, katholieke school stichten; met als consequentie dat de bestaande school leegloopt en wegens gebrek aan leerlingen moet sluiten. Dus leeg gebouw en werkloze leraren. Het was allemaal een stuk eenvoudiger geweest wanneer die school van kleur was verschoten: van neutraal naar katholiek.

Tot voor enkele decennia hield de katholieke kerk het openbare leven in grote delen van Brabant in een stevige greep. Er mocht, om maar iets te noemen, gemengd worden gezwommen noch gemengd worden onderwezen. In de jaren zeventig is deze muur, waarachter net zo veel opgekropte woede schuilging als achter De Muur, omvergehaald. Dat de kerken leeg liepen en de fraters, paters en pastoors hun jurk uitdeden en de deur van kerk en klooster achter zich dichttrokken, betekende niet dat daarmee ook de katholieke regenten verdwenen. Als bestuurder van ziekenhuizen, boerenbond, scholen, bejaardentehuizen, woningbouwverenigingen en nog veel meer zijn ze het openbare leven blijven beheersen. Of de bejaarden, zieken en leerlingen nu katholiek zijn of niet, dat maakt niet uit.

Nu komt Netelenbos met het duivelse plan ouders een stem te geven bij de vraag of een school van kleur mag verschieten. Dat is een bom onder Ons middelbaar onderwijs. Dus moeten argumenten worden bedacht waarom het onverstandig is de wens van ouders te volgen. Hoe verdedigt Omo-bestuurder Witte dit regenteske standpunt? Door eerst ruimhartig te stellen dat het “geen onzin” is rekening te houden met wat ouders willen. Vervolgens stelt hij dat hun wens slechts een momentopname is. Daarop afgaan betitelt hij minzaam als een “momentaan onderonsje”. Identiteit is, aldus Witte, iets veel duurzamers. “Haar wortels liggen immers in een traditie en haar verantwoordelijkheid betreft ook de toekomst daarvan. Traditie is de gemeenschap door de tijden heen. En daarmee spreekt in het bepalen van de identiteit een factor die het plaatselijke en tijdelijke overstijgt. Ouders 'staan' daarin, evenals de school. Ze delen erin naarmate ze die traditie beamen. Alleen vanuit deze participatie, kritisch en beamend, hebben ze een stem in een eventuele verandering ervan. Maar ze kunnen er niet autonoom over beschikken. Identiteit is meer dan alleen iets van dit moment.” Vervolgens overgiet Witte deze doortrapte, jezuïtische brei met een eigentijds sausje Unesco-rapport, voegt er een snuifje Lea Dasberg aan toe en hoopt aldus de vele, al lang niet meer katholieke scholen, voor zichzelf en zijn katholieke mederegenten te behouden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden