Door Hollandse nuchterheid blijven de koekjes vers

NUWEIRA YOUSKINE

Met een lichte klik sloot hij het deksel van de koekjestrommel weer. Terwijl we pas één koekje hadden verorberd. "Dat is zeker je Nederlandse kant", grapte ik. Altijd leuk, om bij mensen die uit twee culturen komen te sollen met wat heersende vooroordelen.

Eerlijk gezegd vind ik die vermeende Nederlandse gierigheid ook wel prettig. Bij uitstapjes buiten de deur weet je exact wat er van je verwacht wordt: ieder betaalt zijn eigen hapje en drankje. Niemand die er iets geks in ziet.

Onder heel goede vrienden, die je je koninkrijk zou schenken als het kon, is het weer anders. Daar volgt op een etentje soms een soort gevecht. Een gevecht om te mógen betalen. We breken de benen, struikelen over elkaar heen, om maar zo snel mogelijk bij de kassa te zijn en de rekening te voldoen. Is het gelukt om iets voor een geliefde vriend of vriendin te betalen, dan voel je je rijker in plaats van armer.

In het buitenland is het weer anders. Daar merk je dat sommige opmerkingen je een beetje in verlegenheid brengen. Als mensen bij het ontvangen van de rekening met een veelbetekenende blik naar jou knipogen, bijvoorbeeld: shall we go Dutch? Of als ze willen weten of het waar is dat mensen in Nederland zo gierig zijn en zo ja, hoe dat dan komt. Eerst vertel je een beetje lacherig over die gekke gewoonte van het zegeltjes sparen. Ja, die rare landgenoten. Nee, ík zou dat natuurlijk nooit doen. Vervolgens voel je je toch verplicht om iets van het vooroordeel weg te nemen en begin je ernstig te spreken over de collectieve herinnering aan andere tijden. Onze eeuwenoude handelsgeest, die maakte dat we ons geen knollen voor citroenen lieten verkopen. De hongerwinter, die een wissel heeft getrokken op het vermogen lichtvaardig met voedsel om te gaan. De calvinistische inslag, die elk dubbeltje aan een nauwgezet onderzoek onderwierp alvorens het uit te geven. Soberheid en ingetogenheid.

Bij dat laatste kan het gebeuren dat je vreemd aangekeken wordt. Dan bevind je je onder mensen die juist van oudsher hebben meegekregen dat je zoveel mogelijk moet uitdelen, ook als je weinig hebt om te geven. Die niet gewend zijn om individualistisch met geld en goederen om te gaan. Omdat God je het altijd zal compenseren - zo niet in dit leven, dan wel in een volgend.

Ondertussen had de eigenaar van de koekjestrommel verbaasd opgekeken na mijn grapje. "Maar het is toch niet uit gierigheid dat het deksel meteen weer op de trommel gaat? Dat is gewoon om te zorgen dat de koekjes zo lang mogelijk lekker vers blijven." Met open mond keek ik hem aan. De Nederlandse nuchterheid, die was ik even vergeten.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden