Column

Door Ezzedin weet ik dat religieuze feestjes ergens goed voor zijn

Uitgeprocedeerde asielzoekers zitten bij elkaar in de leegstaande gekraakte St. Josephkerk, voor de gelegenheid omgedoopt tot De Vluchtkerk. Beeld ANP

Mééstal is hij gelovig zegt hij. "Me, for my country, is Islam", zegt hij dan. "But me, sometimes, I cannot belief", zegt hij op de dagen dat het het állerslechtst met hem gaat. Hij praat dan over zelfmoord of over het afsnijden van zijn vingers zodat ze hem in een ander land niet meer herkennen.

Hij heet Ezzedin, maar als ik met vrienden over hem praat, noem ik hem 'mijn vluchteling'. Ik heb hem een beetje geadopteerd en probeer zijn uitzichtloze situatie iets minder ondraaglijk te maken.

Hoe ik hem ken? Door een oproep via Twitter besloot ik op een dag een tas met brood en kleding langs te brengen in de Vluchtkerk. Daar ontmoette ik Ezzedin, heel veel andere uitgeprocedeerde vluchtelingen en bijna net zo veel vrijwilligers.

Vooral die laatste groep was op dat moment (december 2012) zó groot dat ik de indruk had overbodig te zijn in die geweldige organisatie van vrijwilligers en donateurs rondom de Vluchtkerk. Dat had vást iets met de kerstdagen en goede timing te maken gokte ik, en in januari bleek inderdaad dat de hulp al afnam.

Het was de Amsterdamse diaconie, leerde ik later, die de coördinatie en daarmee de grootste verantwoordelijkheid op zich had genomen de Vluchtkerk te doen 'werken'.

Zelforganisatie
Dat diezelfde diaconie met het sluiten van de Vluchtkerk en de verhuizing van de vluchtelingen naar de 'vluchtflat' (een leegstaand kantoorpand elders in Amsterdam) besloot dat die verantwoordelijkheid te veel voor ze was geworden en de bewoners de organisatie dus zelf moesten gaan overnemen, was dan ook een behoorlijke klap. Veel vluchtelingen kampen met depressies (ptss), zijn gestresst, slapen slecht en de moedeloosheid slaat toe. Geen beste basis voor zelforganisatie.

Wat me was gaan opvallen (en ik vermeld hier even bij dat ik een religieuze leek ben) was hoe groot het belang van de kerk was voor deze mensen. Dat er voor ongedocumenteerden eigenlijk niets is geregeld buiten de kerkgemeenschap om (op wat kleine particuliere initiatieven na) en dat voor mij daarmee het belang van de kerk als instituut ineens heel zichtbaar werd.

Ik heb dus zogezegd mijn 'eigen adoptievluchteling'. Maar ik help er nog een paar. Met medische zorg, eten en, als de nood heel erg hoog is, een bed in mijn woonkamer. Doordat ik zelf ervaar hoe zwaar de last kan zijn van het je verantwoordelijk voelen voor mensen zonder toekomstperspectief, begrijp ik de keuze van de diaconie: zij hadden niet één adoptievluchteling, ze hadden er 130.

Moskeemeneren
Met Ezzedin gaat het al lang erg slecht en de laatste maanden weigerde hij zelfs nog te eten. Totdat hij me anderhalve week geleden ineens belde: "Of ik langskwam in de moskee?"

Een beetje onwennig ging ik er heen, maar ik werd direct met een groot welkom binnengehaald. "Thee? Frietjes?" (Tot mijn grote verbazing stond er een frituur in 'het café' van de moskee.) De ramadan kwam eraan en de moskeemeneren hadden zich ontfermd over mijn vluchteling. Zijn haren waren geknipt, hij had nieuwe kleren aan en wonderlijk genoeg had hij zelfs gegeten. Een grote glimlach sierde zijn gezicht.

Ik ben een religieuze leek, maar religieuze feestjes, die zijn ergens goed voor. Dat weet ik zeker.

Tinkebell is kunstenaar, bekend van controversiële projecten. Voor 'Home Sweet Home' huisvestte ze uitgeprocedeerde asielzoekers op de markt in Vlissingen.

 
Met groot welkom werd ik in de moskee onthaald: 'Thee? Frietjes?'
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden