Review

Doofheid als talent

In de Franse thriller 'Sur mes lèvres' (2001) is doofheid geen handicap maar een talent. Secretaresse Carla (een cesar-winnende rol van Emmanuelle Devos) draagt een gehoorapparaat en kan de wereld om haar heen naar believen harder en zachter zetten. Bovendien kan ze al liplezend van ver zien wat mensen zeggen.

Zo verstaat ze dat twee tafeltjes verder in de kantine over haar geroddeld wordt. En als ze dankzij haar assistent/ex-crimineel Paul (alweer een mooie rol van de charismatische Vincent Cassel) in de misdaad verzeild raakt, kan ze vanaf een dak door een verrekijker de tegenstander afluisteren. Dat zijn zo handige, spannende dingetjes in een thriller en een goede thriller is 'Sur mes lèvres' zeker, ook dankzij de chemie tussen deze eigenaardige, 'soort van dove' secretaresse en de niet helemaal sporende kruimeldief. Wat begint als een mooie zedenschets van een benauwend kantoorleven ontwikkelt zich tot een geslaagd misdaaddrama. Met ironisch genoeg ook een terechte Cesar voor het geluid dat zich richt naar het gehoor van Carla en dus soms weg vaagt in een brei van onder-water-klanken dan weer op laat schrikken met plotselinge, harde dreunen.

Met echte doofheid heeft dit alles echter niet zoveel te maken. Het is dus met enige tegenzin dat Ketelhuis-directeur Alex de Ronde de film toch ook heeft opgenomen in het door hem geprogrammeerde 'Deaf in the picture', een festival met films van en over doven. Voor een waarachtiger portret van leden van deze culturele minderheid moet je bij andere films in dit in alle opzichten boeiende festival zijn. Naast een selectie van het werk van dove filmmakers verzameld onder de titel 'New Deaf Cinema', worden de beroemdste films over doven vertoond zoals 'Children of a lesser God' met oscar-winnares Marlee Matlin, en 'The Miracle Worker' met Anne Bancroft. Plus de documentaire 'Le Pays des Sourds' (1992) van Nicholas Philibert, wiens onderwijsfilm 'Etre et avoir' nu furore maakt. 'Le pays des sourds' volgt de stilte van de doven en beklemtoont de visuele expressiviteit van de gebarentaal. Prachtig is de openingsscène waarin een muziekstuk met de handen wordt uitgevoerd. Het is bovendien een documentaire die aan het denken zet over assimilatie en culturele identiteit, kwesties die niet alleen de relatie tussen doven en horenden betreffen, maar die tussen alle minder- en meerderheden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden