Dood aan het romantisme!

Het was een van die magische momenten die maakten dat we de afgelopen zomer zo intens beleefden. Toscane natuurlijk, als de nacht langzaam bezit neemt van het heuveldorp Monteggiori. We waren met een stuk of dertig vrienden. De ellebogen rustend op de lange tafels, zoals iedere donderdag in de tuin van Mariano. De maan was vol en in de verte dommelde de zee. De conversaties tussen de gasten waren fluweelzacht en in hun blikken tintelde het kaarslicht. Of was het het robijnrood van de chianti dat flonkerde? Ik begroef mijn gezicht in het haar van Geliefde, ze greep mijn hand, we kusten elkaar zachtjes. Een aanval van onbeschaamd romantisme trof onze verwante zielen. Op dat moment rolde de rauwe stem van Mariano, de heer des huizes, over de tafels. "Kijk hoe ze elkaar liefhebben, zei hij, en dat na zoveel jaren ook nog!" Hij stond op, begon te applaudisseren en werd snel door alle gasten nageaapt. Het salvo was overweldigend en mijn gêne ondefinieerbaar. Tot gisteren. Want het prettige ongemak uit deze zomer heeft nu plaatsgemaakt voor herfstachtige schaamte en schuld. Hoe kon het anders na het lezen van het stuk 'Romantiek is hardnekkig' in de Verdieping? Daarin leerde ik dat cultuurfilosoof Jan Drost een missie heeft: hij wil ons bevrijden 'uit de klauwen van het veelkoppige monster romantiek' en zelfs 'voorgoed afrekenen met het bejubelde en opgehemelde ideaal van eenheid en versmelting' dat 'niet zozeer de bondgenoot van de liefde is als wel haar vijand'. Potverdikkeme! Wist ik veel dat romantische liefde 'de ander als unieke ander weigert te zien'. Die versmelting is puur gif, want daarin dreigt de uniciteit van het individu te verstikken. Trouwens, zijn we soms niet, na al onze breuken en scheidingen, ordinaire liefdesconsumenten geworden op een oververhitte liefdesmarkt vol dating- en overspelsites? Moet je soms romantisch doen om op secondlove.nl te surfen? Ja maar, vroeg ik me af, hoe kan ik vanaf nu 'de jubel over hartstochtelijke eenheid' vernietigen om tot het zaligmakende 'besef van gescheidenheid' te komen? Zeker niet door onbeheerst en infantiel met Geliefde in het Toscaanse maanlicht te gaan friemelen en kroelen. Nog hevig in de war pakte ik het boek van Mark Mieras, 'Liefde. Wat hersenonderzoek onthult over de klik, de kus en al het andere'. Een bijbel voor wie zijn romantische neigingen definitief wil smoren. Daarin geen kaarslicht en rozenwater maar alleen wetenschapsonderzoeken, hersenverbindingen en rare vrijkomende stoffen die bewijzen hoe liefde geprogrammeerd is en mechanisch functioneert. Toen Geliefde thuiskwam, was ik bezig kaarsen en gedroogde bloemen in de vuilnisbak te kieperen. "Wat doe je nou?", vroeg ze geschokt. Ik antwoordde dat ik mijn besef van gescheidenheid aan het activeren was. Ik voegde eraan toe dat die lieflijke juweeltjes als presentjes voor haar verjaardagen nu echt taboe waren. Voortaan worden het hotelbonnen en een stofzuiger om de vijf jaar. Oh ja, en dat gedoe in stukjes is ook voorbij: Vanaf nu geen 'Geliefde' meer maar gewoon 'de Ander'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden