Doen alsof je jezelf speelt

Een acteur die zichzelf speelt in een film neemt een risico. Alles wat je laat zien, kan zomaar aan je blijven kleven. Toen de Engelse komiek Rob Brydon zichzelf speelde in 'The Trip' was er ook een scène opgenomen waarin hij een kamermeisje probeert te versieren. Gezien dat de rest van de Rob in de film best veel overlapte met de echte Rob (getrouwd, kind) voelde die 'faux pas' toch wat ongemakkelijk. De scène haalde de eindmontage van 'The Trip' niet.

Toch doen de sterren het steeds vaker, zichzelf spelen in een film, zie bijvoorbeeld Robin Wright volgende week in 'Le Congrès'. De meeste acteurs spelen juist liefst in tv- of filmkomedies waarin ze het eigen voorbeeldige imago op de hak kunnen nemen. Zo wilde iedereen wel in de tv-serie 'Extra's' van Ricky Gervais, een serie die zich afspeelde onder figuranten, en waar iedere aflevering weer een andere filmster vuilbekkend voorbijkwam: Kate Winslet die tussen het filmen door de spot drijft met de holocaustfilm; Daniel Radcliffe (Harry Potter) die zich in padvindertenue, met condooms zwaaiend, opdrong aan vrouwelijke figurantes.

De oerfilm binnen dit fenomeen is 'Being John Malkovich' (1999) waarin onze fascinatie voor de (mens achter de) filmster zeer geestig op de hak genomen wordt. In een vreemd kantoor wordt een raar gangetje ontdekt dat toegang geeft tot het hoofd van acteur John Malkovich. Mensen staan uren in de rij en betalen 200 dollar om een kwartier in John Malkovich te kunnen zijn. Ze komen jubelend weer uit zijn hoofd terug op aarde vallen, en roepen dat ze dankzij vijftien minuten Malkovich nu eindelijk weten wie ze zelf zijn. Wonderlijk want Malkovich blijkt als zichzelf toch een vrij saaie, dikkige veertiger te zijn, die verveeld zijn teksten repeteert, en die zijn meest opgewonden telefoontje pleegt met een tapijtenleverancier over de juiste kleur (amalgaamblauw) voor het nieuwe kleedje in de badkamer.

'Being John Malkovich' was zijn tijd zeker vooruit met deze visie op de beroemdheidscultus, die sindsdien alleen maar is toegenomen. Zo was de eerste druk van het antiglamourboek van Halina en Carice, vol geposeerde foto's en dito bekentenissen, deze herfst binnen een week uitverkocht.

Niet dat je door alle zelfportretten overigens ook maar iets dichter in de buurt komt van Malkovich of Winslet; het blijft een spel. De acteur die doet alsof hij zichzelf speelt in een film, lijkt op de schrijver die zichzelf opvoert in een roman. Het blijft fictie, maar prikkelend is het wel. Dat je dan in 'Le Congrès' de agent van Robin Wright hoort klagen over Robin Wrights 'lousy choices, lousy films, lousy men'. Zij blijft er waardig en sfinxachtig bij zwijgen maar het schijnt toch een sneer naar haar ex, mede-filmster Sean Penn. Zo'n glimpje 'werkelijkheid' maakt de verder brave film toch spannender .

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden