Doedelzak klinkt na 55 jaar voor Canadees

Na 'The Last Post', tijdens één minuut stilte, komen in gesloten formatie vier vliegtuigen van de Koninklijke Luchtmacht over. Mannen staan strak in de houding. Doedelzakmuziek. Het vaandel wordt gestreken. De vlag op de kist is voor de weduwe.

Met militaire eer, maar in ontspannen sfeer, is gisteren op de Canadese begraafplaats in Bergen op Zoom private Victor Howey herbegraven. De 24-jarige soldaat sneuvelde op een koude vriesochtend in januari 1945 bij de slag om Kapelsche Veer. Al langer dan een jaar wordt daar nu aan de Maasdijk gewerkt. Behalve munitie, worden daar ook stoffelijke resten van tientallen Duitse soldaten geborgen.

De gesneuvelde Duitsers werden na afloop van de strijd met bepakking en al in bomkraters gedumpt, terwijl dode geallieerden op militaire kerkhoven werden begraven. Zo niet Victor Howey. Zijn stoffelijke resten werden pas begin dit jaar aangetroffen in een geïmproviseerd graf, vlakbij de aanlegplaats van het veer Dussen-Sprang-Capelle. Een onverdiende laatste rustplaats. Tot gisteren.

Howey groeide op in een boerengehucht. Hij zat pas sinds november 1944 bij het Lincoln en Welland Regiment, toen dit werd ingezet om een Duits bruggenhoofd bij Sprang-Capelle in te nemen. 'Fall Braun' luidde de code van de Duitse steunoperatie, bedoeld om, als onderdeel van het Ardennenoffensief, vanuit Nederland het bevrijde Antwerpen te heroveren. Het Duitse leger kwam in de Ardennen echter niet eens tot de Maas. En daarmee was ook steunoperatie 'Fall Braun' overbodig.

De Duitse generaal Kurt Student weigerde dat evenwel te accepteren. Als reden gaf hij op dat zijn jonge soldaten frontervaring moesten opdoen, maar in werkelijkheid was het pure frustratie dat hij zijn troepen -tegen beter weten in- nog twee maanden liet doorvechten. De onnodige strijd, waarbij de Duitsers zich boven op de dijk hadden ingegraven, kostte honderden soldaten het leven, onder wie vijftig Canadezen. Een van hen was Victor Howey.

,,De strijd en de omstandigheden waren zwaar. Velen van ons hadden bevroren voeten'', vertelt veteraan kolonel Jim Dandy (86). Hij is van hetzelfde regiment als Howey en speciaal voor diens herbegrafenis naar Bergen op Zoom gekomen. Bij Kapelsche Veer was hij de commandant van de C-compagnie. ,,Wij hadden geen dekking en waren kansloos. De Duitsers zagen ons vanaf de dijk van verre aankomen en hoefden maar te mikken. Ik raakte gewond.''

Dandy, grijze broek, blauwe blazer met medailles, is de eerste die na afloop van de ceremonie een bloemenkrans legt. Even later volgt, met een simpele bos asters, oud-Engelandvaarder L. van den Bossche (80) uit Bergen op Zoom. ,,Normaal kom ik hier twee keer per jaar. Op 4 mei en op 27 oktober, de bevrijdingsdag van Bergen op Zoom. Keer op keer is het emotioneel. Ik had hier tussen moeten liggen.''

De weduwe van Howey is wegens gezondheidsproblemen thuis gebleven. De tekst op de witte grafsteen is van haar: 'His toil is past. His work is done, he fought the fight. The victory won'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden