Column

'Doe maar lekker een flintertje duurzamer', nee dat bekt niet

Rob Schouten Beeld Maartje Geels

De Nationale Postcodeloterij is een weldoener die de mens die nooit wat wint, bijgenaamd de loser, het gevoel geeft dat hij toch meedoet. Ze krijgt dat voor elkaar op de aloude wijze der weldoeners, namelijk door je op een onverwacht moment een onverdiend cadeautje te schenken.

Deze maand was het zodoende weer tijd voor de 'doe maar lekker duurzaam'-kaart waarmee je gelukzalig door Albert Heijn kunt dwalen om voor die gratis twaalf euro en vijftig centen duurzame goederen in je karretje te laden.

Wie denkt (vreest) dat het gaat om rauwe knollen en onveredelde grassen vergist zich, ook duurzaamheid is tegenwoordig keurig verpakt en van voorlichtende teksten voorzien. Omdat de wereld nu eenmaal in evenwicht wil zijn, volgde in het kielzog van de nationale maecenas het televisieprogramma 'Kassa', dat de scepticus in ons moet bevredigen door het woord 'duurzaam' in twijfel trekken. 

Wat is er eigenlijk duurzaam aan de soep in folie van Unox of de groentemix van Knorr? vroeg de kniesoor zich afgelopen zaterdagavond af. Duurzaam bestaat eigenlijk helemaal niet, het kan dus hoogstens 'duurzamer' zijn. Maar 'Doe maar lekker een flintertje duurzamer', nee dat bekt niet.

Snel tevreden

Ik echter ben een snel tevreden mens en ga met het groene kaartje en een goed gevoel de min of meer duurzamere goederen ophalen. Als de wereld dan niet via een paulinische bekering beter wil worden, dan maar langzaam. 

Terwijl ik een pak altoos blijvende, recycle-bare biohagelslag in het karretje legde, moest ik denken aan vroeger tijden toen de wereld nog een baaierd van natuur-, mens- en dierbedreigende producten was. Voor mijn geestesoog verscheen het oud-VVD-kamerlid Pieter Hofstra, indertijd woordvoerder inzake verkeerszaken, die ooit, in de tijd dat het verfoeide foie gras van het Tweede Kamer-menu geschrapt dreigde te worden, opmerkte dat hij het wel zielig vond voor 'die arme beestjes', maar dat hij er toch lekker van ging genieten. 

O tempora o mores! Misschien was hij een volgeling van Nietzsche die vond dat vlees eten een soort menselijke plicht was en dat vegetariërs op carnivoor dieet moesten. Medelijden met mensen deugde niet en met dieren al helemaal niet. Hij zou in onze tijd, die zich tegen stierenvechten en circusdieren keert, waarschijnlijk als tokkie zijn weggehoond.

Zelf heb ik onlangs een nieuwe stap in het duurzame universum gezet. Van de appels die in mijn tuin rijk en rijp van de bomen vielen heb ik, onder leiding van mijn jongste dochter, zelf appelmoes gemaakt. Het kostte met schillen en koken en al een stief kwartiertje, maar dan heb je ook iets van eigen bodem. Zelfs de klontjes die ik in commerciële appelmoes verfoei smaakten als ambrozijn. 

De volgende stap is notenolie uit de oogst aan walnoten persen. Voor de prijs van zesmaal het Postcodeloterijpresentje heb ik een daartoe dienende pers gekocht die ik aan de keukentafel heb verankerd, want het vereist allemaal nogal wat mankracht. Maar dat is juist goed. Zo merk je dat het leven op aarde niet zo gratis is als het soms lijkt.

Lees meer columns van Rob Schouten op trouw.nl/robschouten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden