Documentair gefilmd drama wil abortus bespreekbaar maken

24 Wochen

Regie: Anne Zohra Berrached

Met: Julia Jentsch en Bjarne Mädel

***

Het is nogal wat: in de zesde maand van je zwangerschap te horen krijgen dat je ongeboren kind het syndroom van Down heeft. In het Duitse drama '24 Wochen' overkomt het Astrid en haar vriend Markus. Ze moeten beslissen of ze het kind willen houden of niet.

Heel precies volgt de Duitse regisseuse Anne Zohra Berrached de gevoelens en gedachten die worden losgewoeld. Wat betekent dit voor hun comfortabele leventje? Astrid is een bekende cabaretier die avond aan avond op de planken staat. Haar man, tevens haar manager, is haar trouwe begeleider. Astrid en Markus rooien het samen. Ze hebben een zekere vrijheid en onafhankelijkheid verworven. Een kind met het syndroom van Down heeft speciale zorg nodig. Wat te doen?

De kracht van de film is dat het dilemma zo natuurlijk wordt gebracht, zonder dat er een gelijkhebberig voor of tegen abortus klinkt. Dat ligt aan het afgewogen, heldere script, maar ook aan de Duitse steractrice Julia Jentsch, die eerder overtuigde in het WOII-drama 'Sophie Sholl - Die letzten Tage', over het Duitse studentenverzet. Jentsch heeft het soort natuurlijke charme dat je het verhaal inzuigt.

Iets problematischer wordt het als bij een volgend onderzoek ook een ernstige hartafwijking wordt ontdekt, die na de geboorte een gecompliceerde operatie vereist. Er wordt dus nog een schepje bovenop gedaan. Het drama krijgt meer melodramatische trekjes. Het eerder genomen besluit om ervoor te gaan, wankelt.

Vooral Astrid vraagt zich af of ze een zwaar gehandicapt kind op de wereld wil zetten, of ze dat kan. En daar is het Berrached om te doen. Bij een verschil van mening tussen man en vrouw, is het uiteindelijk de vrouw die beslist over leven en dood. Astrid wordt teruggeworpen op zichzelf. En dat gaat je niet in je koude kleren zitten, aangezien Berrached ervoor kiest om het bijna documentair vast te leggen, met artsen en verplegers die zichzelf spelen.

Bij de première van '24 Wochen' op het afgelopen filmfestival van Berlijn, viel het na het toedienen van de dodelijke kaliumchloride-injectie stil in de zaal. Er waren nogal wat mensen die bij het baren van het dode kindje met spoed de uitgang zochten. Anderen zaten te huilen. Natuurlijk rees daarna de vraag, of een speelfilm dat allemaal zo documentair moet brengen.

Maar afgezien van het televisie-achtige melodrama dat ook aan de film kleeft, wordt het abortusproces met zorg en liefde getoond, en wordt de fysieke en vooral psychische pijn niet omzeild. De film oordeelt daarbij niet, maar laat het aan de kijker om erover na te denken.

Ruim negentig procent van de Duitse vrouwen die in een soortgelijke situatie verkeren, besluit na de twaalfde week tot abortus, leren we aan het slot. Je hoort ze er alleen niet of nauwelijks over. '24 Wochen' wil dat taboe bespreekbaar maken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden