Dochter van de psychiater

Tiende 'Cato Isaksen' speelt in een kliniek

De Noorse Unni Lindell staat met haar serie rond inspecteur Cato Isaksen uit Oslo al jaren aan de top van het thrillergenre. Haar sterke punt zijn de ontknopingen, die tientallen pagina's voor het einde al inzetten en die je zo koortsachtig doen doorbladeren dat je alle besef van tijd verliest. Dat Lindell geen geboren schrijver is - zo wisselt ze regelmatig abrupt van perspectief - neemt de lezer wel voor lief. Alleen al doordat het de hele reeks lang spannend bleef voor welke vrouw inspecteur Isaksen nu weer was gevallen; uiteindelijk had hij kinderen bij twee dames en koesterde hij romantische gevoelens voor nog een paar anderen.

Voor het tiende deel van de reeks, 'Doodsbruid', heeft Lindell de geschiedenis van een psychiatrisch ziekenhuis bestudeerd. Een kwarteeuw geleden kregen gekken en criminelen hier nog regelmatig elektroshocks en ook van de lobotomie (hersenoperaties) werd nog veel verwacht.

De geestelijk verzorger in het ziekenhuis ziet de kinderen van deze patiënten door de tuin dolen en besluit een aparte kindergroep op te zetten. Ook de dochter van de psychiater die de dienst uitmaakt in de instelling gaat daaraan deelnemen. Een sympathieke gedachte, maar juist tijdens zo'n sessie wordt een van de kinderen dood gevonden in de kelder van het ziekenhuis. Een ongeluk, concludeerde de politie destijds, maar de Lindell-lezer weet natuurlijk beter.

Jaren na dat onderzoek wil een van de andere meisjes uit de toenmalige kindergroep - ze is inmiddels journaliste - in haar krant een boekje opendoen over dit drama. Daar zijn anderen niet van gediend en al snel sluipen er moordzuchtige onbekenden rond haar huis en rond het huis van de psychiater en zijn volwassen dochter.

Dan verschijnt inspecteur Cato Isaksen ten tonele en al snel wordt duidelijk dat hij nog steeds worstelt met zijn vrouwen uit het verleden. Zijn helpers vertonen weinig ontwikkeling, en dat geldt helaas ook voor de schrijfstijl van hun schepper. Deze Lindell is nog opsommeriger dan de vorige afleveringen. Maar als de lezer zich daar 250 pagina's lang doorheen geworsteld heeft, begint wel weer een verschrikkelijk spannend slot van een kleine 100 velletjes. Toch is dit tiende deel in de serie te veel van het goede. Het wordt tijd Cato Isaksen met pensioen te sturen.

Unni Lindell: Doodsbruid Vertaald uit het Noors door Carla Joustra en Ingrid Hilwerda. Uitgeverij Q; 351 blz. euro 19,99.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden