Dit was de ultieme caravannachtmerrie

Op vakantie in Engeland reden we welgemoed van kathedraal naar kustwandeling naar weer een kathedraal. We begonnen in Dover en stoomden door tot Land's End. Engelse kathedralen lijken minder verpest door latere eeuwen dan Franse, waarin vooral de barok meestal flink heeft huisgehouden. Bijna alle Franse koren zijn volgepropt met marmeren herrie die alleen maar afleidt van de oorspronkelijke schoonheid. Engelse kathedralen zijn schoner, soberder. Zelfs de luchtbogen zijn, indien al aanwezig, louter steunend zonder enige Franse balletterige aanstellerij. Gelukkig blijft er ook hier wat te zeuren over, want deze godshuizen zitten weer vol met gejubel over het moorddadige globetrotten dat hier Empire Building heette. In elke grote kathedraal tref je pompeuze monumenten voor regimenten of personen die in Guyana, India, Egypte of Afrika het leven lieten in wat altijd wordt aangemerkt als een 'glorious enterprise'. Niemand die zich afvraagt waarom de diep betreurde George Launceston Esq. of The Sussex Grenadiers zich al schietend ophielden in Khartoum, Demerara of Timboektoe.

Naast deze nog altijd volgehouden martiale ernst lijken de Anglicanen zich over het geloof zelf heel wat minder druk te maken. Het is alsof Hendrik VIII niet alleen de paus maar ook een zekere ernst voorgoed uit deze gebouwen heeft weggevaagd. Om binnen te mogen betaal je bij elke kerk een fikse prijs, hetgeen mij reëel lijkt voor de kosten van onderhoud etc. En met deze transactie is het museumkarakter van de ooit heilige plaats meteen duidelijk. In een Italiaanse kerk word je nog wel eens weggesist wegens een blote arm, maar in een Engelse kathedraal neemt men gewoon de hond mee. Waarbij ik wel moet aantekenen dat sommige Engelse honden zich zo diep het menselijk domein hebben binnengeslijmd dat ze in staat zijn zich als biddend te presenteren.

Je ziet in een kerk altijd weer iets dat je nooit eerder bent tegengekomen. In Winchester houdt Bishop William of Waynflete (1447-1486), in effigie op zijn graf, zijn hart vast in zijn gevouwen handen. Nee, letterlijk, zijn anatomische hart. Beetje rare symboliek. Ik had zoiets nooit eerder gezien. Omdat God slechts weifelend aanwezig is in deze kerken, is het niet altijd mogelijk een kaars op te steken. Bovendien stuit je vaak op plaatselijke heiligen, die mij niet kennen en op wiens voorspraak ik niet durf te bouwen. Ik zoek dus altijd naar Maria, die er immers voor ons allemaal is, maar de Anglicanen zijn niet erg demonstratief naar haar toe. Ik weet niet goed hoe dat zit. Misschien een aspect van het kostschoolgebeuren waarin jongetjes net moeten doen alsof ze hun mammie niet missen.

Ondanks mijn kaarsjes kwamen wij ook zelf in een positie waarin we ons hart moesten vasthouden. Ergens bij Wells reden we een heuvel op toen onze auto halverwege de helling de moed opgaf en zelfs in de eerste versnelling met loeiende motor niet in staat bleek de caravan verder te trekken. Kent u die angstaanjagende geur van koppelingsplaten die je door oververhitting tot moes aan het draaien bent? In een even mallotige als wanhopige poging om de situatie te redden probeerde ik achteruit de helling af te rollen, maar ik belandde al gauw in de struiken langs de berm, want ik kan gewoon niet verder dan twintig centimeter achteruitrijden met een caravan. Dit was de ultieme caravannachtmerrie die elke caravanbezitter desgevraagd onmiddellijk zal schetsen. De caravan loskoppelen op die helling zou alleen maar een extra ramp toevoegen. Ik zag het kreng al zigzaggend omlaag razen waarbij meerdere auto's met inzittenden het ravijn in werden geslingerd. Van weerskanten naderden nu vele auto's die zich moeizaam langs onze ellende wurmden, waarbij we misprijzend werden aangekeken. Na deze priesters en Levieten verscheen gelukkig ook de Samaritaan in de gedaante van een vriendelijke jongen in een roestige oude Landrover. Hij bekeek de zaak en zei: 'Need any help?' Hij wees mij waar ik in mijn auto het opschroefbare trek-oog kon vinden, legde neuriënd zijn sleepketting aan en trok ons zonder probleem drie kilometer ver de heuvel op.

Misschien hebben al mijn kaarsjes toch wat uitgehaald, zei ik tegen mijn vrouw, van wie ik nooit weet of ze mijn kaarsjes grappig of zielig vindt.

Als die kaarsjes iets voorstelden, zei ze, dan waren we nooit deze helling opgereden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden