'Dit is waar we alledrie gelukkig van worden'

Angela Groothuizen, Beatrice van der Poel en Frédérique Spigt, drie eigenzinnige dames in de Nederlandse muziek, beleefden onlangs premières en toeren door het land. Heel verschillende carrières, ieder een eigen stem en stijl. Maar ze delen een grote liefde voor muziek.

Ze werd in de jaren tachtig wereldberoemd in Nederland door de meidengroep Dolly Dots, daarna volgde een televisiecarrière en de afgelopen jaren was ze coach in veelbekeken tv-programma's als 'X Factor' en 'The Voice of Holland'. Maar al die tijd maakte Angela Groothuizen (52) ook haar eigen, Nederlandstalige cd's, en toerde ze met haar muzikanten door het land in de kleine zalen van de theaters.

Groothuizen ziet wel overeenkomsten tussen Beatrice van der Poel, Frédérique Spigt en haarzelf: "We zijn allemaal wat ouder en hebben allemaal op onze eigen manier de bodem en de toppen van het vak gezien. We moeten ons de pleuris werken om wat we maken in het theater te laten zien. Dat komt door de liefde voor muziek. Het is bittere noodzaak, ook al worden we er niet rijk van. Dit is waar we gelukkig van worden."

In 'Angela en de Optigan', haar huidige theaterprogramma, vertelt Groothuizen verhalen en zingt ze liedjes, onder meer van haar nieuwe cd 'Ik verdedig'. "Ik zie mezelf als verhalenverteller, ook in mijn liedjes. Omdat ik ook actrice ben, is dat mijn basis om in het theater te staan. Daarnaast ben ik wel echt een muzikant: ik schrijf de muziek zelf, en af en toe een tekst. In de krankzinnige drukte van de afgelopen twee jaar heb ik toch dit programma kunnen maken en daar ben ik trots op. De Optigan is een mislukt instrument uit de jaren zeventig. Een soort keyboard waarmee je andere instrumenten kon reproduceren, zodat je net kon doen alsof je muzikant was. De boodschap was: iedereen heeft talent. Dat is nog steeds zo, dus dat is het uitgangspunt van de voorstelling. Ik speel met het feit dat ik zelf coach ben op tv en ik heb de drie jonge meiden van Sway mee, talenten die fenomenaal kunnen zingen. Ook wel leuk, drie frisse koppies met twee oude vellen. Want mijn goede, muzikale vriend Nico Brandsen speelt ook een belangrijke rol. We kennen elkaar uit onze jeugd, de liefde voor muziek heeft ons vrienden gemaakt. Op sleutelmomenten in onze levens kwamen we elkaar altijd tegen. Nu wil ik niet meer zonder hem. Hij is mijn muzikale geweten. We schrijven samen liedjes en hij is ook een geweldige producer. Hij is mijn grootste fan, door hem durf ik überhaupt nog te zingen. We lijken zo op elkaar. We zijn allebei mateloos, als we iets doen is het voor honderd procent. En we hebben we de grootste lol samen. Elke avond in het theater is een geweldig feest."

Zangeres Beatrice van der Poel (45) zocht voor haar nieuwe theaterprogramma vol Nederlandstalige liedjes 'Voor we verder gaan' de samenwerking met gitarist Marcel de Groot. "Het voelt als een gouden greep. En ik heb hem aan het zingen gekregen! Hij wilde eerst niet, maar er is volgens mij iets losgekomen."

Van der Poel lacht. "We staan maar met zijn tweeën op het toneel. Hartstikke kwetsbaar, we kunnen ons nergens achter verschuilen. In mijn eentje vond ik te beperkt, het is veel leuker om met iemand te spelen met wie het muzikaal klikt en waar je mee kunt communiceren op het toneel. Marcel en ik bouwen spanning op in de liedjes. Ik wilde heel graag relaties leggen: man - vrouw, broer - zus. Ik heb bijvoorbeeld het nummer 'Where the wild roses grow' van Nick Cave, dat hij samen met Kylie Minogue zingt, vertaald. Dat is een duet tussen een moordenaar en zijn slachtoffer."

Van der Poel begon haar carrière als (jazz)zangeres in Engelstalige bands als Many More, Beeswamp en Corrie en de Grote Brokken, waar ze nog steeds mee optreedt. In 2006 kwam ze, mede op aandringen van kleinkunstenaar Maarten van Roozendaal, met haar eerste Nederlandstalige cd, 'Langzaam los'. Een bevrijding, voelde ze zelf. "Ik heb bewust gekozen voor Nederlandstalig en ik wil niet meer terug. Je kunt in het Nederlands niet met clichés aankomen. Het moet zin hebben wat je schrijft. Ik speel met de taal, met dubbele lagen en afgeleide woordspelingen."

"Ik zing bijna nooit over geluk. Ik neem het me wel eens voor, maar het lukt niet. Mijn liedjes zijn meestal donker, melancholiek en rauw. Ik hou zelf ook heel erg van dat soort muziek, van de blues. Ik heb als kind de blues letterlijk ondervonden, misschien komt het daardoor. Mijn vader overleed toen ik 12 was, dus mijn leven was ook zwart, de gordijnen waren even helemaal dicht. Maar ja, we moesten door. Dat heeft altijd boven ons gehangen. Ik kom er niet los van, daar moet ik dan maar in berusten."

Zingen is voor mij het spreken van mijn ziel. Ik wil een verhaal vertellen en het gaat over emotie. Als ik niet zing, word ik een hele vervelende vrouw. Het plantje gaat dan slap hangen. Het mooiste is het als mensen na afloop gevoeld hebben wat ik er in heb gelegd. Dat je mensen kunt raken, klinkt cliché, maar er is niks mooiers dan dat."

Frédérique Spigt (55) kent een grillige muzikale carrière die zowel vurige rock omvat als klein, akoestisch werk. Ze begon in het Engels, schreef daarna een flink aantal jaren Nederlandse kleinkunstliedjes en heeft nu de countryplaat 'Land' gemaakt. Uiteraard Engelstalig. "Dat Nederlandstalige hield ik niet vol. Ik liep vast in het chanson, het werd een harnas voor me. Ik wilde een bevrijding en kwam op iets dat ik hier en daar al gedaan had, ook in mijn Nederlandstalige werk: country-achtige folkmuziek. Ik ben op mijn plek gevallen. En het slaat aan! De cd 'Land' staat al even in de Top 100. Heel lekker om de wind nu in de rug te hebben. Het was een lang gekoesterde wens die is uitgekomen, omdat ik het gewoon gedaan heb. Mensen raadden het mij af, zeiden: 'En je fans dan?' Maar ja, als ik moet doen wat mijn fans zeggen, ben ik straks een Topper. Ik kies mijn eigen pad. Ik ben erachter gekomen dat 'toch' mijn middle name is: 'Wil je nog wat drinken?' 'Beter van niet...nou ja, doe toch maar wel.' En: 'Dat kun je beter niet doen'. 'Nee, dan zie ik er toch maar van af. Of wacht, ik ga het toch doen'. Anders gebeurt er natuurlijk ook niks."

"Het theaterprogramma is met een knipoog naar de romantiek van het Wilde Westen en de cowboys. Maar de muziek is bloedserieus. Ik neem mensen mee naar die tijd. Toen ik jong was, wilde ik al cowboy worden. Ik was een klein boefje met klapperpistolen. En laten we eerlijk zijn: goede countrymuziek is geweldig. Bijzonder authentiek. Dus moest ik in het Engels schrijven. Ook dat werd me afgeraden. Als je in het Nederlands zingt dat je vlak bij het water staat, klopt dat. Dat is organisch. Maar als je in het Nederlands over prairies zingt, krijgt het iets clownesks. Dat wilde ik niet. Bovendien is het niet ingewikkeld wat ik schrijf, iedereen begrijpt tegenwoordig een paar woorden Engels."

"Mijn sterke muzikale man is al dertig jaar Jan van der Meij. Zonder hem was ik hier nooit geweest. Hij heeft mij al die tijd gevolgd en ik heb veel van hem geleerd. Hij heeft me onaangetast gelaten. Ik denk dat hij gefascineerd is door mijn onkunde. Als je niet aan schema's vastzit - ik heb Kunstacademie gedaan en geen muzikale opleiding - schrijf je blijkbaar andere dingen dan iemand die muzikaal heel onderlegd is. Het is gewoon ontzettend fijn werken met hem."

Drie nieuwe programma's, twee nieuwe cd's
'Ik verdedig' is de nieuwe cd van Angela Groothuizen, zij speelt 'Angela en de Optigan' t/m 21 april. www.angelagroothuizen.nl

Beatrice van der Poel speelt 'Voor we verder gaan' met Marcel de Groot t/m 29 maart. Zie: www.beatricevanderpoel.nl

De cd van Frédérique Spigt heet 'Land', haar gelijknamige theaterprogramma is te zien t/m 14 april.

Info: www.frederiquespigt.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden