Column

Dit is geen biljarter, denk ik. Dit is een playboy

Filipos Kasidokostas. Beeld epa
Filipos Kasidokostas.Beeld epa

MARIJN DE VRIES   Langzaam word ik wakker van fluisterende stemmen. Vlaams, realiseer ik me. "Hij moet em éél dùn spelen", hoor ik. Ik doe mijn ogen open en zie dat de tv nog aan staat. Ik had naar de Caubergcross gekeken en was in slaap gevallen nog voor Lars van der Haar solo over de finish kwam. Nu is er biljart op Sporza, de finale van het WK driebanden.

Marijn de Vries

"Ai! Iets teveel hoek", fluistert de commentator. Ik grijp de afstandsbediening om te zappen tot ik zie hoe op het scherm een lange, donkere man zijn ogen getergd ten hemel slaat. Hij beent naar een stoel, geeft met de achterkant van zijn keu een ferme tik tegen de grond, gaat zitten en plaatst zijn wijsvinger tegen zijn goed gevormde lippen in een poging zijn rust te hervinden. De afstandsbediening valt uit mijn hand.

Kasidokostas staat onderin het scherm, met een Grieks vlaggetje erbij. Er staat ook Caudron, met een Belgische vlag, maar deze mysterieuze knapperd die elegant zijn zwarte handschoentje voor een donkerrode verruilt is zeker geen zuiderbuur. Dat is het kleine mannetje met het glimmende hoofd dat nu aan de tafel een lange serie caramboles staat te maken. "Mis!", mompel ik naar de tv. "Mis!" Niet omdat ik de Belg zijn punten niet gun. Nee. Ik wil de Griek weer in actie zien. Caudron mist. Ik zit inmiddels rechtop op de bank.

Filmster
Voor hij opstaat strijkt Kasidokostas - Filippos, vertelt Google me, afkomstig uit Athene en 29 jaar oud - bedachtzaam met zijn hand door zijn baardje. Kort bestudeert hij de posities van de ballen, terwijl hij met een soepele beweging de top van zijn keu van krijt voorziet. Dan vleit hij zijn lange lichaam half over de tafel. Het zwarte giletje spant zich over zijn rug. De pantalon doet hetzelfde rond de bilpartij. Dit is geen biljarter, denk ik. Dit is een filmster. Dit is een playboy. Dit is een lust voor het oog.

Bizar eigenlijk, dat ik om enkel deze reden naar het beeldscherm blijf staren. Biljarten interesseert me normaal gesproken geen zier. Ik kijk op dit moment alleen omdat er een lekkere vent in beeld is. Ben ik dan net zo seksistisch als de volslagen onbekende mannen die me uit het niets mails sturen met daarin opmerkingen over mijn uiterlijk en over wat ze met me zouden willen doen als ze alleen met me zouden zijn? Is de manier waarop ik nu naar deze biljarter kijk net zo fout als vrouwelijke sporters enkel als lustobjecten beschouwen? Of is dit anders?

Stuiptrekkingen
Intussen kan ik mijn ogen niet van Filippos afhouden. Het gaat niet goed met hem. Hij is aan het verliezen. Een biljarter dient zich te allen tijde onkreukbaar te gedragen, maar de Griek heeft daar moeite mee. Er broeit van alles in die donkere ogen. Dat maakt hem nog eindeloos veel intrigerender. Als het zijn beurt is, sluipt hij als een panter om de tafel. Atletisch. Met zijn lange vingers sierlijk om de keu gevouwen en zijn lippen een beetje uit elkaar haalt hij uit. Kijkt de bal na, met één wenkbrauw opgetrokken. Ik 'ooooh' zacht met het publiek mee als Filippos opnieuw mist. "De stuiptrekkingen van de Griek", noemen de commentatoren het. Misschien moet ik de tv uitzetten nu. Uit principe. Bij elke andere biljarter zou ik niet verder kijken. Toch mogen deze stuiptrekkingen van mij eeuwig duren. Op het puntje van de bank bestudeer ik hoe Filippos voor de laatste keer zorgvuldig zijn keu krijt. En vervolgens mist. Hij steekt zijn hand uit naar Caudron en schenkt hem een oogverblindende glimlach.

Filippos Kasidokostas, de biljarter met het dubieuze genoegen tevens lustobject te zijn. En ik moet nog maar eens goed nadenken over mijn neiging seksisme direct te veroordelen. Iets met de pot. En de ketel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden