Dirigent doet tweede deel pianoconcert over

Residentie Orkest o.l.v. Lawrence Foster, Jean-Yves Thibaudet, piano. Den Haag, Anton Philipszaal 22/10.

Christo Lelie

Het gebeurt zelden dat een dirigent midden in een concert ophoudt en een stuk overdoet wegens een fout. Lawrence Foster, gastdirigent bij het Residentie Orkest, stopte na het tweede deel van Saint-Saëns’ vijfde pianoconcert, draaide zich om en begon de zaal toe te spreken.

Hij zei dat er in dit deel een fout was gemaakt en dat hijzelf daarvan de schuldige was: hij had een verkeerde inzet aangegeven. Daarop besloot hij, zonder met pianist Jean-Yves Thibaudet te overleggen, het tweede deel te herhalen.

Fosters fout was voor weinigen merkbaar, maar de radio-opname bracht hem tot deze merkwaardige daad. Het tweede deel is mooi genoeg om er twee keer van te kunnen genieten, maar zo’n herhaling doet de grote vorm van een driedelig concert ernstig geweld aan en is daarom artistiek laakbaar. Thibaudet, die ook verrast moest zijn, liet zich niet klein krijgen, en bleef schitteren.

Thibaudet was een waardige vervanger van de 85-jarige Aldo Ciccolini, die vrijdag met het Residentie Orkest het vierde pianoconcert van Camille Saint-Saëns zou spelen. Ciccolini moest wegens een val afzeggen; zo ook zijn recital woensdag in Rotterdam. Daar zal Denis Kozjoekin, eerste prijswinnaar van het laatste Koningin Elisabethconcours, zijn Nederlandse recitaldebuut houden.

Thibaudet had niet Saint-Saëns’ vierde, maar vijfde pianoconcert op zijn repertoire. Hij opende met prachtig gearticuleerde en gekleurde akkoorden. Het briljante passagewerk klonk helder en fris; in de wervelende octaven bleek hij een eersteklas virtuoos. Fantasievol belichtte hij Saint-Saëns’ Arabische pastiches in het tweede deel van dit ’Afrika-concert’.

Ook het orkest liet zich van een goede kant zien. Het speelde gaaf en geïnspireerd onder de verder zeer accurate directie van Foster.

Een curieuze opening van het Franse programma vormde ’Le chasseur maudit’ van César Franck. Het krachtige, virtuoze orkestspel in dit voor Franck atypische stuk programmamuziek vormde een groot contrast met de ontroerend intieme uitvoering van Fauré’s Suite uit ’Pelléas et Mélisande’, later deze avond. Het muzikaal hoge niveau werd voortgezet in ’La Mer’ van Debussy.

Onmiskenbaar was er chemie tussen orkest en dirigent, die na de pauze het publiek andermaal toesprak. Nu voor een bevlogen politiek betoog. Luid applaus kreeg de Amerikaan voor de zorgen die hij uitsprak over het huidige politieke klimaat in Nederland, waar de muziekcultuur door de beoogde opheffing van orkesten wordt bedreigd. Zijn intense vertolking van ’La mort de Mélisande’ klonk vervolgens bijna als een epitaaf voor het Residentie Orkest, dat deze avond juist muzikaal springlevend was.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden