Dingen, zoals een WK, die een mens niet moet willen

Michael van Praag, de voorzitter van de KNVB, pakte bij ’Knevel en Van den Brink’ het ’bidbook’ op van tafel en zei met een ironisch glimlachje dat slechts twee journalisten de moeite hadden genomen het in te zien. Voor méér had ik te laat ingeschakeld, maar de boodschap was duidelijk genoeg: dat roept allemaal maar weer raak zonder van de hoed en de rand te weten.

Welnu, de weinigen die het ’bidbook’ voor de kandidatuur van Nederland en België voor het WK 2018 hebben doorgebladerd, weten nóg niets van de hoed en de rand. Het schijnt een reclamefolder met kaft te zijn waarin niets wordt opgehelderd over de zaken die de afgelopen dagen zoveel rumoer hebben veroorzaakt, zoals belastingeisen van de wereldvoetbalbond Fifa. Als je toch al geen verstand hebt van geld en al helemaal niet van belastingen, heb je dát dus niet nodig om te stellen dat je zo’n WK niet zou moeten willen, in ons kleine landje met zijn relatief grote zorgen.

Vaak is het toch het beste om de dingen te versimpelen, tot de kern terug te brengen.

Neem het mogelijk aanstaande minderheidskabinet waarin het CDA wil samenwerken met de PVV. Eén zin uit het manifest van verontruste CDA’ers zou toch al genoeg moeten zijn: ’Juist het CDA moet staan voor de vrijheidsrechten van alle Nederlanders.’ Sommige dingen moet een mens niet willen.

Banaler voorbeeld: Ajax, onze ooit aristocratische voetbalclub. Levert zich al jaren achtereen over aan zijn trainers, nu aan Martin Jol. Deze volkse Hagenees–had zo’n club al niet moeten willen–heeft al enkele bekenden, onder wie nota bene zijn broer, mogen binnenhalen. Nu zadelt hij Ajax, vermaard om het opleiden van eigen jeugdspelers, op met een sleetse verdediger, André Ooijer, en een oude bekende met een slechte naam, de Egyptische aanvaller Ahmed Hossam. Die gooide in het begin van deze eeuw bij Ajax in de kleedkamer een schaar naar een ploeggenoot en sindsdien versleet hij acht clubs in zeven jaar.

Niemand bij het verloederde Ajax die zijn hand opsteekt en zegt dat je dat niet moet willen, zo’n non-valeur laten terugkeren. Dat zou nou nog iets geweest zijn voor Michael van Praag, die nog voorzitter was van Ajax in een tijd waarin fatsoen en clubeer werden bewaakt door voorzitters, meestal heren van stand. Nu, in het managerstijdperk waarin je zonder targets niet meetelt, moet ook hij zich sterk maken voor een WK–als voorzitter van een voetbalbond met een vrijwel failliete profsector. En kijk voor de aardigheid zaterdagavond in plaats van naar ’Studio Sport’ eens naar de Belg, om te zien hoe het er daar voorstaat. Is wel even iets anders dan Duitsland, waarnaar de WK-lobbyisten vanwege vermeende baten van 2006 graag verwijzen.

Voor wie het niet op zijn klompen aanvoelt, zijn er genoeg economen die kunnen voorrekenen dat sportevenementen meer kosten dan opleveren. Je kunt hun vakkennis in twijfel trekken, of een lumineus antwoord bedenken op de vraag wat we na 2018 in vredesnaam met die grotere stadions moeten. Of je schaart ook dit onder de dingen die een mens niet moet willen.

Volgens KNVB-directeur Kesler, in de Volkskrant, ben je dan een ’zure calvinist’. Ik voelde me niet beledigd. Wie vindt dat er wel andere, vooral sociale doelen voor al die miljoenen zijn en tegen die tijd hoopt op een regering die ze dááraan ook wil besteden–ja, die is, geloof ik, nu wel een zure calvinist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden