Interview

Dilan Yesilgöz: 'Wees vooral geen slachtoffer'

Dilan YesilgözBeeld Phil Nijhuis

Nieuwe Kamerleden zoeken hun plek op het Binnenhof. Op wie moeten we de komende jaren extra letten? Vandaag: Dilan Yesilgöz (39) van de VVD.

Vóór Dilan Yesilgöz bij de VVD terechtkwam, was het even zoeken. Het nieuwe Kamerlid kan smakelijk vertellen over hoe ze twintig jaar geleden, op haar negentiende, lid werd van de SP, GroenLinks en daarna nog de PvdA. Hoe ze daarna lange tijd dacht: 'Politiek, dat is niks voor mij'.

Het zat zo: Yesilgöz' ouders, die met de kleine Dilan en haar zusje als politiek vluchteling uit Turkije waren gekomen, waren dáár links. Eenmaal in Nederland stemden ze dus ook links. "Dus ik werd op mijn negentiende lid van de SP", zegt Yesilgöz. "Ik meldde me zelfs als lid van het SP-bestuur in Amersfoort. Daar woonde ik nog altijd, ook al studeerde ik in Amsterdam. Ik dacht al na een paar weken: wat zien die mensen de wereld merkwaardig."

Op die mislukking volgde nog een stage bij GroenLinks en een nogal kort redacteurschap van het blad van de PvdA-jongeren. "Pas jaren later kwam ik bij de VVD terecht. Daar ben ik als een vis in het water."

Yesilgöz' ouders stemmen inmiddels op hun dochter. "Ze zagen mijn worsteling, ze hebben meegemaakt hoe ik schoof. Hun politieke visie was en is gericht op de vrijheid van het individu, dat is voor hen echt iets waarvoor je moet vechten. Die visie vind ik terug bij de VVD. Het zou mij niets verbazen als het merendeel van de politiek vluchtelingen tot dezelfde conclusie komt. Ik kom er nu steeds meer tegen bij de VVD die precies dezelfde zoektocht achter de rug hebben als ik."

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Dilan YesilgözBeeld ANP

Minderheid

In die linkse partijen werd ze steeds op haar afkomst aangesproken. "Dan vroegen ze waar ik vandaan kwam en was 'Amersfoort' niet het juiste antwoord. Dat was schering en inslag bij die linkse partijen. Maar mijn grootste bezwaar was dat zij de wereld indeelden in slachtoffers en helden. De slachtoffers moesten gered worden."

Ze heeft zich nooit een minderheid gevoeld. "Nooit de uitzondering. Ik was misschien de tweede of derde allochtoon op mijn school en mijn zusje op de hare, maar het was nooit een issue. Daar ben ik mijn moeder dankbaar voor: die heeft nogal wat moeite gedaan om te voorkomen dat wij in een Turkse wijk kwamen te wonen. 

Dan zeiden ze bij de gemeente: 'Gaat u toch daar wonen, dan verstaat u iedereen'. Mijn moeder wilde ergens anders wonen. 'Daar wordt u ongelukkig', vertelden ze haar. 'Dat is dan mijn probleem', zei mijn moeder. Zo kwamen we in een autochtone wijk te wonen."

Yesilgöz ging studeren aan de VU en werd na haar studie adviseur van de Amsterdamse burgemeester. Dat was, denkt ze achteraf, een goede leerschool voor het Kamerwerk. "In die functie moest ik de ene dag over het één adviseren, en de volgende over iets volstrekt anders. Hier in de Tweede Kamer gaat het ook zo. Dat vind ik wel het leukste."

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Dilan YesilgözBeeld Phil Nijhuis

Vrouwenemancipatie

Maar de actieve politiek trok toch. De laatste drie jaar was ze gemeenteraadslid in Amsterdam. Al snel kwam ze bekend te staan als uitgesproken. Woest werd ze van sissende mannen op straat, maar ook van profiterende krakers. Tegen het sissen nam Amsterdam maatregelen.

"Mijn maidenspeech hier in de Kamer ging over discriminatie", vertelt ze. "Toen heb ik het gehad over de twee kanten die er zijn. Het is een verschrikkelijk fenomeen. Als we een toverstokje hadden, zouden we het uitroeien. We moeten het strafrecht inzetten om het te bestrijden. Maar er is ook een andere kant, die van de mensen die zich wentelen in het slachtofferschap, die het cultiveren. 'Beroepsgekwetsten' noemde ik ze. Mensen die bij het minste of geringste meteen roepen dat ze worden gediscrimineerd. Die hollen het hele begrip uit."

Een dergelijk standpunt huldigt ze ook over vrouwenemancipatie. "Er ligt veel in handen van vrouwen zelf. Mijn boodschap aan vrouwen is: Duik erin maak er wat van. Dan kan het. Wacht niet tot de overheid de verkeerde verdeling tussen de seksen voor je fikst. Ja, het is zo dat te weinig vrouwen in de raden van bestuur zitten. 

Maar driekwart van de vrouwen werkt in deeltijd, ligt het probleem niet ook daar? Moeten vrouwen die bijvoorbeeld in een raad van bestuur willen niet gewoon meer uren gaan draaien? Als je er maar drie dagen bent, is het niet gek als je na tien jaar niet in de raad van bestuur zit. Ik las een onderzoek waaruit bleek dat vrouwen na hun studie al meteen in deeltijd gaan werken. Dan is er nog geen goudvis in beeld, laat staan een kind. Ik zeg weleens: je zit óf aan tafel, óf je staat op het menu."

Ze kijkt naar de foto boven haar bureau, van een boze vrouw met een machinegeweer in haar handen. "We kunnen ons hier soms druk maken over lantaarnpalen, maar deze foto herinnert me eraan dat het ook anders zou kunnen zijn."

Vraag en antwoord

Favoriete politieke boek?
"Dat is 'Weerbare democratie' van Bastiaan Rijpkema. Dat gaat erover of onze democratie het waard is te verdedigen tegenover intolerantie. Je moet er trots op zijn, zegt hij. Ik neem het vaak ter hand."

Beste premier ooit?
"Thorbecke, zijn portret hangt ook in mijn werkkamer."

Favoriete politicus?
"Ik heb les gekregen van Bolkestein, dat was geweldig. Maar ook Edith Schippers en Neelie Kroes zijn geweldige voorbeelden."

Fijnste Netflix-serie?
"Ik heb het laatste seizoen van 'House of Cards' bijna af. Geweldig. Maar eigenlijk vond ik 'Borgen' nog beter."

Waarvoor 's ochtends opstaan?
"Voor mijn veertienjarige hondje. Hij is zo oud dat zijn blaas niet veel veerkracht meer heeft. Ik moet dagelijks om zes uur op om hem uit te laten, maar ik doe het met liefde."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden