Dieren met divagedrag

Echte sterren zijn het, compleet met divagedrag. De dieren van het dierencastingbureau hebben het druk met klussen in films, reclames en zelfs een videoclip van een rapper.

Je hebt natuurlijk Garfield, Dikkie Dik, de Rode Kater. En rood valt op, dus rooie katten zijn het meest gevraagd." Voor Sabine van der Helm zitten drie van haar katten op tafel: een dikke witte met gestreepte vlekken, een vorstelijke langharige bejaarde kater en een jong rood poesje. De twee honden van haar broer liggen te snurken op hun kussens voor de schouw, negen andere katten scharrelen door de woonkamer van haar woning op nog geen steenworp afstand van het Amsterdamse Leidseplein.


Het zijn de sterren van haar dierencastingbureau Catvertise. Van der Helm schreef zich 32 jaar geleden - toen nog danseres - in bij castingbureau Moeder Anne. 'Ik heb ook vier katten die op de foto kunnen', zei ze bij haar aanmelding. Niet zij, maar een van de katten kreeg de eerste opdracht: krabben aan een bank van Ikea en er daarna op gaan liggen. Van der Helm legde een stukje vlees onder de stof - de kat zette volgens plan zijn nagels in de bank om erbij te komen. Zo begon Catvertise.


Nu zijn er inmiddels zo'n vijfhonderd beesten ingeschreven. Niet alleen katten en honden, ook paarden, kippen, geiten, ratten, muizen, kikkers zijn via Catvertise te boeken voor reclames, film- en theaterproducties. Zo is de dikke streep, genaamd Abatutu - hij heeft zich inmiddels naast zijn slankere zusje opgekruld op de bank - de hoofdrolspeler uit de natuurfilm 'De Wilde Stad'. Deze zomer liep hij nog zonder in paniek te raken door de menigte tijdens de Gay Parade. Bij het Amsterdam Light Festival liet hij zich gewillig op een boot filmen met een lichtgevend bandje om zijn nek.


Aan de muren hangen de reclames voor kattenvoermerken maar ook foto's uit de kranten en tijdschriften waarin Van der Helms dieren figureren. Kitekat en Brekkies, een langharige kater staat op een glimmend blauwe verpakking van het chique dierenvoermerk Royal Canin. "Ze wilden een Maine Coon, maar ik heb helemaal geen raskatten. Deze kon er wel voor door." Vrijwel al Van der Helms katten komen gewoon van de boerderij.


Dagelijks krijgt ze mail van diereneigenaren die hun beest bij haar willen inschrijven. Geld is 'maar bij 1 procent' de motivatie. Al zijn er uitzonderingen. "Een tijdje terug kreeg ik hier een man met een vechthond. Die zei: 'Je snapt dat ik voor een shoot 2000 euro wil hebben'." Ze lacht. De praktijk is dat je daar een nulletje af kan halen. "Maar je wilt niet weten hoe trots mensen zijn als ze hun dier terugzien in een reclame. Sommige mensen komen zelfs uit Duitsland en België om hun dier in te schrijven."


Maar baasjes onderschatten hoe moeilijk het is om je dier zo te dresseren dat het braaf stil blijft zitten, door het raam kijkt of een pootje omhoog doet op een filmset. "Je zou eerst eens bij de making-of moeten komen kijken, voor je je kat inschrijft.


Ik hoor vaak van baasjes: mijn kat kan apporteren of op commando zitten. Maar kan hij dat nog steeds als er twintig man crew omheen staat? Meestal is het al een uitdaging om die kat op zijn gemak te laten zijn. Want een bange kat doet niks: die blijft doodstil zitten of vlucht."


Al Van der Helms katten kunnen stil zitten, luisteren (min of meer) en zijn niet snel bang. Maar als de opdracht echt moeilijk is, dan doet Abatutu het. "Die heeft bijvoorbeeld in een Duitse opera gespeeld. Moest hij in een doos zitten die het toneel werd opgereden, er weer uit springen en over het toneel weglopen. De hond die ook in de voorstelling speelde, moest zijn bek vijftien keer open en dicht doen, zodat de zangeres erin kon zingen. Het theater was gigantisch, het publiek dichtbij, maar ze deden het allebei." Kostte twee weken training. "Baasjes realiseren zich dat niet. Het duurt lang, het moet vaak over, je moet lang wachten."


Van der Helm gaat altijd mee naar de shoots. Ze neemt dan extra katten mee, als plaatsvervanger mocht de gevraagde kat z'n dag niet hebben, en om te zorgen dat ze vertrouwd blijven met de set.


Ook laat ze haar katten iedere dag uit, in een tuigje aan de riem door de straten van Amsterdam, zodat ze nergens bang voor worden. "Er zit zo veel investering in. Ik weet het, eigenlijk is het niet normaal wat ik doe."


MISCHA BLEIJENBERG EIGENAAR VAN PAARD QUADIS


Eigenlijk heet ze geen Quadis, maar Claudus. "Claudus klonk gewoon niet," zegt haar eigenaar Mischa Bleijenberg. De witte merrie is 27 jaar, hoogbejaard voor een paard. Ze is dan ook al min of meer met pensioen. "Ik hou haar vooral aan voor Sinterklaas."


Met de Sint op haar rug, zo is ook haar carrière begonnen, want Quadis is 'een superbraaf paard'. "Ze blijft altijd relaxed. Ze loopt bij de intocht gewoon achter het muziekkorps aan." Vorig jaar deed ze zonder bokken de intochten van Amstelveen, winkelcentrum Doemere, Laren en Biddinghuizen op één dag.


Terwijl ze nooit zin had in de lessen op de manege. "Dan is het een bijdehante tante. Als kinderen hoorden dat ze op Quadis moesten, wilden ze niet. Maar ze leeft op als ze moet optreden. Wat dat betreft is het een diva, ze moet in de belangstelling staan."


Nadat Quadis furore had gemaakt als sinterklaaspaard, werd ze gevraagd voor de Nederlandse film Nova Zembla. Ze moest een volle Oude Kerk in Amsterdam binnenlopen. "Doutzen Kroes voorop, Quadis erachteraan. En dat twintig keer. Uiteindelijk hebben ze maar een heel klein stukje gebruikt, en daar ben je dan drie dagen voor in touw."


Eind december had Quadis nóg een klus: stilstaan op het podium van theater Frascati, ook in Amsterdam. Geen makkie voor een paard, in essentie een schrikachtig kuddedier. Maar Quadis trok zich niets aan van het publiek, de lampen en de weinig paardvriendelijke omgeving. Doodstil deed ze het - het publiek zag een sereen beeld van een stilstaand, majesteitelijk dier.


Bleijenberg zat intussen een tikje gespannen in de coulissen. "Het is een braaf paard, maar je weet het nooit. Misschien duurt het haar te lang, gaat ze een rondje lopen. Het blijft een dier."


FRANCIS HEIJMANS EIGENAAR VAN GRIEKSE


LANDSCHILDPAD ARTHUR


Arthur is eigenlijk een vrouwtje, maar pas jaren nadat het dier bij de familie kwam wonen kwam Francis Heijmans daar achter. "We dachten eerst dat het ontlasting was, maar het bleken onbevruchte eieren, maar toen was ze al meer dan tien jaar in de familie." Arthur bleef dus Arthur. Het dier woont al sinds 1983 bij ze, 's winters half in winterslaap in de schuur en 's zomers in de tuin. In de jaren zeventig werd ze gered uit een zinken teil in een Engelse bed and breakfast. "Mijn schoonouders vonden het zo zielig, die hebben haar meegenomen naar Nederland." Vervolgens verhuisde Arthur naar het gezin Heijmans, met toen nog kleine kinderen. Arthurs eerste tv-optreden was in 'Ko de Boswachtershow', samen met Francis' zoon Maarten Heijmans die toen vier jaar oud was. Nu is hij onder andere de vertolker van Ramses Shaffy in de gelijknamige televisieserie.


Enkele jaren geleden schreef Francis Heijmans zich met Arthur in bij Catvertise nadat ze Sabine van der Helm in de krant had zien staan. "Ik vind het zo'n mooi beest, een schildpad is natuurlijk uniek en ik vind dat Sabine zo leuk is met die beesten."


Inmiddels heeft Arthur vijf klussen achter de rug. Vier keer een fotoshoot van kinderkleding, mode en tuinmeubelen. En een videoclip met de Nederlandse rapper De Likt. Daarvoor was Heijmans een half etmaal in touw. "Ja, echt. Twaalf uur lang op drie verschillende locaties. Arthur moest rondlopen met mobiele telefoontjes op haar schild en een flikkerend discolicht. Merkt ze niks van natuurlijk, maar het was een beetje een maffe verhaallijn."


Het moet niet te druk worden, vindt Heijmans. "Mijn man zei na de clip: 'Je hebt met Maarten al zoveel rondgereden toen hij nog klein was, moet dat nu ook met die schildpad?' Maar het is best leuk, en ik ben al een paar jaar met pensioen. Arthur is makkelijk mee te nemen: ik doe 'm in een mand. Ik neem een komkommer mee en een banaan voor als hij trek heeft. Meer hoeft niet."


GIJS VAN DER HELM EIGENAAR VAN DJINNIE


De meeste kinderen zullen niet weten dat Harley, het hondje van Mees Kees uit de gelijknamige films, eigenlijk Djinnie heet en geen mannetje maar een vrouwtje is. Djinnie is Turks. Gijs van der Helm vond haar, vastgeketend aan een tafelpoot in een Turks restaurant in de badplaats Marmaris. Ze moest daar gasten lokken. Iedere avond werd ze geaaid door de kinderen en hun ouders die kwamen eten, maar tussen de eigenaar van de eetgelegenheid en de hond was weinig liefde.


"Ik vroeg op de eerste dag: mogen we haar meenemen naar zee?" Dat was goed. Een dag werd twee dagen, halverwege de week sliep Djinnie inmiddels niet meer onder tafel, maar in het hotel van Van der Helm. Na een week vroeg hij of ze haar mee mochten nemen naar Nederland. Dat mocht. Door aan te pappen met de douane op vliegveld Eindhoven, werd Djinnie zonder maandenlange quarantaine Nederland binnen gesmokkeld. "Dan zou het hele karakter naar de ziekte gaan." Terwijl dat nu juist het bijzondere aan het hondje is. Djinnie bleek door al dat aaien onder die tafel knuffelig en sociaal. Ze luisterde goed, liep zonder morren mee en bleek dol op kinderen. Daardoor kreeg ze ook haar eerste klus. Voor Mees Kees kon Sabine van der Helm, de zus van Gijs, geen geschikte hond vinden. Djinnie was toevallig mee. "Laten we die hond eens proberen", zei de regisseur. Djinnie bleef rustig en liep met de acteurs - volwassenen en kinderen - mee. Zo kreeg ze min of meer per ongeluk haar eerste opdracht.


Inmiddels in Djinnie/Harley bij kinderen een beroemdheid. Sterallures heeft ze inmiddels ook. "Ze is er gek op om vertroeteld te worden door de kinderen op de set. Dan heeft ze opeens helemaal geen aandacht meer voor mij."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden