Review

Dieren in natuurlijke omgeving stimuleren fantasie

Harry Horse: 'Een vriendje voor Beer', Harry Horse, Fontein, f 24,90; Martin Waddel: 'Jij en ik, Kleine Beer', ill. Barbara Firth, f 23,50; Amy Hest: 'Eendje wil geen bril', ill. Jill Barton, f 23,50; Sarah Fox-Davies: 'Kleine Kariboe', f 22,90. De laatste drie boeken zijn van Lemniscaat.

Horse illustreerde zelf zijn verhaal dat een grappig lesje is om tevreden te zijn met wat je hebt. Het leert bovendien dat je meer hebt aan één vriendje dan aan tientallen wonderbaarlijke attributen die op je eiland aanspoelen.

“Ik wou dat ik een kopje had”, zegt Beer met de fles op schoot. “Om het water in te schenken.” Dan komt er iets met spikkels langs drijven. Geen kopje. Een houten paard.

Maar de volgende dag heeft hij geen aandacht meer voor het gespikkelde dier. Want er komt nog veel meer aandrijven. Misschien zit daar wel een kopje bij.

Als er dan eindelijk een kopje aanspoelt merkt Beer niet eens dat ondertussen het houten paard de zee in kukelt en wegdrijft. Beer vult zijn fles met water en schenkt het water in het zo gewilde kopje. “Kijk eens naar mij”, roept hij. “Kijk naar mij!” Maar er is niemand.

Beer is een eenvoudig getekende teddybeer. Zoals ook het houten paard met rode spikkels speelgoed is dat in het boekje tot leven komt. In tegenstelling tot de beren uit de serie Kleine Beer van het Engelse duo Martin Waddell en Barbara Firth. Onlangs verscheen het derde prentenboek van hun hand. Na 'Welterusten Kleine Beer' en 'Ga je mee, Kleine Beer' is er nu 'Jij en ik, Kleine Beer'. Wederom een aandoenlijk verhaal over Grote Beer en Kleine Beer die er uitzien zoals beren eruit horen te zien. De aquarellen in pasteltinten hangen in menig kinderkamer al op posterformaat.

'Jij en ik, Kleine Beer' laat zien hoe vader en zoon alles samen doen. En dat je pas lekker samen kunt spelen als je eerst samen de klusjes in huis hebt opgeknapt. Een zeldzaam iets, om in een prentenboek een vader het huishouden te zien doen.

Hoe anders is dat in de serie 'Eendje' van het eveneens Engelse duo Amy Hest en Jill Barton. Al op de omslag van het nieuwste 'Eendje wil geen bril' is oubolligheid troef. Het kleine heldergele eendje, Kiki genaamd, zit op de bank tussen haar breiende moeder- en kranten lezende vadereend in. Geheel volgens Engelse traditie draagt moeder bij de wandeling door het park haar hoedje met veer en ziet vader eruit als een Engelse lord in zijn gestreepte vestje mèt vestzakhorloge. Niettemin een aardig prentenboek voor kleine brillendragers die net als Kiki ontzettend de pest in hebben dat ze die bril op moeten. “Arme arme ikke”, zingt ze, “met mijn rare bril. D'r is vast en zeker niemand die nog met me spelen wil.”

En dan opeens duikt opa op in het park. Opa laat Kiki zien dat ze ook mèt bril lekker kan spetteren in de vijver en als een wervelwind in het rond kan draaien. Leuk detail in het prentenboek: als Kiki op de trap zit te treuren over haar bril zijn op de achtergrond haar rode laarsjes en paraplu te zien die ze in het eerste boekje 'Eendje in de regen', van opa's rommelzolder had mogen meenemen.

Al deze boeken met dieren als hoofdpersoon zijn oorspronkelijk uitgegeven door de Engelse uitgeverij Walker Books. Engeland heeft een rijke traditie op het gebied van dierenprentenboeken die terug gaat tot ver voor de konijnen van Beatrix Potter. Meestal hebben de dieren menselijke, en dan vooral peuter- en kleutereigenschappen. Zelfs de levensecht getekende konijnen van Potter en goedzakken van beren van Barbara Firth.

Verrassend is daarom het ook van Walker Books afkomstige boekje 'Kleine Kariboe', geschreven en geïllustreerd door de Engelse Sarah Fox-Davies. Fox heeft eerder al met het prentenboek 'Kleine Bever en de echo' laten zien dat zij in staat is de dierenwereld, die van jongsaf al haar belangstelling had, natuurgetrouw na te schilderen. Ze beschrijft in 'Kleine Kariboe' het leven van het voor Nederlandse kinderen vrij onbekende dier. En ze laat het dier een natuurlijk dier blijven. Ze bedenkt geen menselijk verhaal voor het dier, maar vertelt doodgewoon en in begrijpelijke taal wat er gebeurt in een jaar uit het leven van een kariboe. Van zijn geboorte in het noorden van Canada, aan de rand van de Noordelijke IJszee waar geen bomen meer groeien, tot de woeste gang naar het zuiden om de winter door te brengen en de barre tocht weer terug naar de toendra - die grote vlakte waar geen bomen zijn maar het gras net weer begint te groeien. De illustraties zijn eenvoudig. Dieren zoals ze zijn in hun natuurlijke omgeving. Maar dat juist maakt het voor kleuters zo interessant: een wereld te zien die ze niet kennen. De toendra, enorm besneeuwde bergen, ijsschotsen op de rivier. Zeker voor de oudere kleuters een boek dat de fantasie meer zal stimuleren dan een verhaal over een teddybeer die bevriend raakt met een houten paard, een vaderbeer die samen met zijn zoon het huis opruimt of een eend met een bril op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden