Diepste motivatie is verdwenen

Van der Geest in overpeinzing achter de microfoon. 'Ik heb heel veel aan het judo te danken.' (Vincent Jannink/ANP) Beeld
Van der Geest in overpeinzing achter de microfoon. 'Ik heb heel veel aan het judo te danken.' (Vincent Jannink/ANP)

Het machtige lichaam is nog tot alles in staat, de geest is wijzer. Dennis van der Geest stopt met topjudo omdat de diepste motivatie is verdwenen.

Op de training, zo zegt vader Cor, werpt Dennis van der Geest (33) iedereen nog weg. „In een wedstrijd is het iets anders. Daar heb je een diepe wil nodig, en die is er niet meer.”

De technisch directeur van de judobond verzekert zijn toehoorders dat als zijn zoon iets wil, hij dat ook doet. Als veertienjarige liet Dennis van der Geest thuis weten graag wereldkampioen judo te willen worden. „Ik kreeg van mijn vader een aai over mijn bol en hij zei blij te zijn als ik goed mijn best zou doen op school.”

Vijftien jaar later maakte de zwaargewicht in Caïro zijn droom waar. Dat gebeurde tijdens een dramatisch toernooi waarin op de eerste dag zijn broer Elco niet voor het eerst zwaar geblesseerd raakte en hijzelf in de olympische klasse 100+ kilogram roemloos werd uitgeschakeld. Die dramatiek droeg bij aan de mythevorming rond zijn enige wereldtitel, in de niet olympische categorie.

„Dat was voor mij een enorme overwinning. Voor het mannetje uit Bloemendaal die zo mooi kon praten en waarvan iedereen dacht dat hij het talent er niet voor had. Het was een bizar toernooi waarop ik met heel veel trots en plezier terugkijk. Om nooit te vergeten.”

Van der Geest begon als vierjarig jongetje met judo op de sportschool van zijn vader. Van talent, zo geeft de Haarlemmer toe, heeft hij nooit overgelopen. Toen hij veertien, vijftien was zag zijn vader er niets in. „Maar op zijn zestiende stond hij er ineens. Hij was een sterke man met een goede motoriek geworden. Maar hij heeft er heel veel voor moeten doen om zo sterk te worden.”

Die gedrevenheid, zo zegt de afgezwaaide judoka, is wat betreft het winnen van medailles gedoofd. De Olympische Spelen van Peking hadden zijn grootse afscheid moeten worden, maar hij brak er zijn elleboog. Een eervollere afsluiting in augustus tijdens de WK in Rotterdam blijkt een etappe te ver.

Dat komt mede door de zilveren medaille die zijn concurrent Grim Vuijsters anderhalve week geleden tijdens de EK in Tbilisi won. Na zijn revalidatie was Van der Geest weer met trainen begonnen. Hij voelde zich weer als een vis in het water, vond dat hij ’best wel fit’ was, maar kreeg in toenemende mate twijfels.

„Het gevoel om nog eens alles uit mezelf te halen om een medaille te winnen, is er niet meer. De diepere motivatie ontbreekt. Dat Vuijsters tweede werd, heeft wel geholpen om deze beslissing te nemen. Ik sta op grote achterstand, het is niet meer een kwestie van een goed A-toernooi draaien om me te plaatsen.”

Daarmee is de aangekondigde comeback van komend weekeinde in Tunis van de baan. Vijftien jaar judo op topniveau bedrijven laat zijn sporen na. Het zal altijd de vraag blijven of de breuk van zijn elleboog in Peking op zichzelf staat. In 2005 regen de blessures zich ineens aaneen en won Van der Geest in Caïro eigenlijk als outsider zijn belangrijkste prijs. „Ik had wel het gevoel dat de finale daar een van mijn beste wedstrijden was.”

Eigenlijk was dat de afsluiting van zijn loopbaan. In de drieënhalf jaar erna heeft Van der Geest op de judomat nooit grootse daden meer laten zien. Hij ging naar de Spelen dankzij een beschermde status. Met zijn tegensputterende concurrent Vuijsters, die hem in een rechtstreeks duel had verslagen, rekende hij in de rechtszaal af.

De zwaargewicht teerde op zijn grote reputatie. Hij werd tien keer achtereen Nederlands kampioen en twaalf keer in totaal. Tijdens Europese- en wereldkampioenschappen won Dennis van der Geest medailles in alle kleuren. Slechts op de Spelen lukt dat niet.

„In 2000 was ik net Europees kampioen en zou ik tijdens de Spelen in Sydney op de laatste judodag het toetje zijn. Ik ben daar onder de druk bezweken, heb beneden mijn niveau gepresteerd. Maar het heeft me in Athene aan brons geholpen. Het was ergens goed voor.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden