diepgids11dinsdag

Gestoomde blauwe krab uitgestald in de viswinkel. (FOTO REUTERS)Beeld REUTERS

postbus 859, 1000 AW Amsterdam, lezers@trouw.nl

Jos van Gennip houdt een hartverwarmend betoog over de mooie resultaten van de ontwikkelingshulp (Trouw, zaterdag). Helaas klopt zijn verhaal niet. De Nederlandse hulp heeft geen welvaart gebracht in India. Het is wel zo dat India nu voedsel exporteert, maar bijna de helft van de kinderen is ondervoed, net als tien jaar geleden. In Afrika is dat ’maar’ een kwart. En 80 procent van de Indiërs, bijna 900 miljoen mensen, leeft van minder dan 2 dollar per dag. Meer dan in Afrika.

India is al decennia een democratie. Maar voor de ondervoede kinderen maakt dat weinig verschil. Ook telt India 160 miljoen ’onaanraakbaren’, mensen van de laagste klasse, die vrijwel geen rechten hebben. Ze worden vaak gedwongen tot smerig werk of prostitutie, vrijwel zonder betaling, en ze leven in de meest erbarmelijke omstandigheden. Ook de democratie in India heeft daar niets aan veranderd.

Wiet Janssen Nuenen

Met grote verbazing heb ik het artikel over het koken van levende krabben gelezen (De Gids, zaterdag). Dit verwacht ik niet van een krant met een groen imago. Met het plaatsen van dit recept wordt dierenmishandeling gepromoot en dat nog onder de noemer ’krabbenfeest’. Ik begrijp dat niet iedereen vegetariër is (ben ik zelf ook niet), maar we moeten wel respectvol omgaan met dieren.

Jan van Mullem Capelle aan den IJssel

Tot een half jaar geleden aarzelde het bedrijfsleven niet om, gesteund door menige politieke partij, te pleiten voor verminderde regelgeving, beperkt overheidstoezicht en verlaging van belastingen. ’We nemen onze verantwoordelijkheid, daar hebben we de overheid niet bij nodig’, zo luidde de mantra van het vrije marktdenken.

Inmiddels blijken ziekenhuizen niet te kunnen zorgen voor steriele operatiekamers, banken niet voor stabiliteit en hebben bedrijven bij de eerste de beste tegenslag geen enkele buffer om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid voor werkgelegenheid waar te kunnen maken. Vele miljarden euro’s zijn er waarschijnlijk in Nederland al nodig om de kosten te dragen. En wie betaalt de rekening? Ik wil niets meer horen over een terughoudende overheid.

Harry Slegh Utrecht

Het stemt me moedeloos, dat Linda Polman andermaal ruim baan krijgt om haar bekende riedel af te draaien in het artikel over hulp aan Congo (Trouw, zaterdag). Zij voert al jarenlang een kruistocht tegen hulporganisaties. Daarbij gooit zij alles op een hoop en gebruikt extreme voorbeelden om algemene conclusies te trekken.

Hoe is het mogelijk, dat zij zonder enige tegenspraak weer mag stellen, dat het verminken van mensen in Sierra Leone tot doel had om hulp aan te trekken? Hoe kan zij zo’n absurde bewering van een cynische moordenaar gebruiken om noodhulp in zijn algemeenheid in een kwaad daglicht te stellen? Het ging in Sierra Leone over diamanten, niet over hulp.

Gaat het nu in Oost-Congo over hulp? Natuurlijk niet, het gaat ook over grondstoffen. Waarom spreekt u niet een hulporganisatie aan, maar krijgt Polman de kans twijfel te zaaien over de vraag of wij geld moeten geven voor Congo?

Rob Broeder werkte in 2004 als medisch coördinator voor Artsen zonder Grenzen in Oost-Congo

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden