Dient zich met Obama de held aan van een nieuwe mei-revolutie?

Willem Breedveld

Een tikkeltje nostalgisch vatte de historicus Hans Righart een opmerkelijk decennium uit de naoorlogse geschiedenis samen in de intrigerende kop: ’De eindeloze jaren zestig’. Het is tevens de titel van zijn in 1995 verschenen boek, waarin hij de geschiedenis schetst van een wel heel bijzonder generatieconflict: dat tussen een hardwerkende, oudere generatie die zijn normen- en waardenpatroon nog ontleende aan de vooroorlogse jaren en een aanstormende generatie van bevlogen, maar ook enigszins ’verwende babyboomers’, zoals Pim Fortuyn zijn tijdgenoten typeerde.

Eindeloos of niet, het waren hoe dan ook roerige jaren die wereldwijd ingrijpende veranderingen met zich meebrachten, met in ieder land gebeurtenissen die tot op de huidige dag tot de verbeelding spreken. Culminerend in het legendarische Woodstockfestival in 1969 in de staat New York, dat als een hoogtepunt kan worden beschouwd van de tegencultuur en het hippietijdperk, de bezetting van het Maagdenhuis in Amsterdam, ook in 1969 en niet te vergeten de mei-revolutie in Parijs in 1968, waarover dezer dagen vanwege het veertigjarig jubileum heel wat afgeschreven is.

Is dit alles voorgoed voorbij? Waren wij, babyboomers, de enige naoorlogse generatie die de barricaden opklom om de wereld een nieuwe levensstijl op te leggen? Het is lastig er iets zinnigs over te zeggen. Feit is dat er van al die gekte niet zo gek veel overbleef. Een aantal zaken, zoals de lossere levensstijl en verdergaande democratisering, werden moeiteloos overgenomen. En voor het overige gold: back to normal. De economie zakte in, er dienden zich milieuproblemen aan en de verzorgingsstaat dreigde te ontsporen. Kortom, men had wel andere dingen aan het hoofd dan de verbeelding aan de macht te helpen. Het leek voorgoed gedaan met de flower power.

Jammer, concludeert Righart aan het slot van zijn boek. Want daarmee is misschien wel het pronkstuk van het legaat zoekgeraakt, de betovering, de waan, de droom en de luidkeels gezongen illusie van ’we can change the world’ van Graham Nash op de elpee ’Songs for Beginners’. Jammer, concludeert ook de Maastrichtse CDA-burgemeester Gerd Leers in zijn Thorbeckelezing van 2005. Verwijzend naar Daniel Marc Cohn-Bendit, de leider van de mei-revolutie, legt hij uit dat er juist in deze bange dagen leiderschap nodig is en vooral ook lef om te dromen en de verbeelding een handje aan de macht te helpen. Het lijkt er almaar niet van te komen, terwijl er toch minstens eens de veertig jaar behoefte ontstaat aan verandering. Hoewel, is er in de VS niet een presidentskandidaat opgestaan die verandering tot centraal thema van zijn campagne heeft verheven? Kortom, dient zich met Obama de held aan van een nieuwe mei-revolutie?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden