Die vreemde bewondering voor linkse dictaturen

MAX VAN WEEZEL

Wat haal je in je brief van vorige week alle linkse en rebelse stromingen uit de jaren zestig heerlijk door elkaar! De dijkers, nozems en pleiners waren van ver voor mijn tijd, provo's had je in Amsterdam maar niet in Voorschoten waar ik opgroeide. Wel werd ik in de vijfde klas van het gymnasium lid van de Scholieren Aksiegroep Leiden, zoals het toen werd gespeld, en van een Derde Wereldgroep die de dag voor het grootste deel liggend op matrassen doorbracht in een kraakpand aan een Leidse singel.

Later werd ik fulltime studentenactivist aan de Universiteit van Amsterdam. Op verjaardagspartijtjes vertel ik nog altijd graag over de werkgroep sociologie die we met meerderheid van stemmen van 's ochtends in de Oudemanhuispoort naar 's avonds bij de docent thuis verplaatsten. Hij zorgde voor rode wijn, de studenten namen wiet mee. Het onderwerp van het college veranderden we in de rol van de arbeidersklasse in de songteksten van John Lennon en Paul McCartney. Aan het eind van het semester gaven we elkaar democratisch een achteneenhalf.

Het klopt dat ik als bestuurslid van de ASVA 24/7 met de revolutie bezig was: werkontbijt in een volkskoffiehuis met Constant Vecht, die nu antiquair in de Spiegelstraat is, met een megafoon de faculteiten in, 's avonds vergaderen en spandoeken schilderen en dan tot diep in de nacht doorzakken in café De Witte Ballon aan de Geldersekade.

Tussen de bedrijven door bezetten we af en toe het Maagdenhuis. Van studeren kwam helaas weinig terecht.

Ik kijk dan ook met enige verbazing naar de dertigers van nu, druk als ze zijn met carrière maken, een voet tussen de deur krijgen en vragen beantwoorden als: val ik ook nog genoeg op als ik ga trouwen en kinderen neem? Serieus worden kan toch altijd later nog?

Maar dat wil niet zeggen dat ik de jaren zestig en zeventig verheerlijk. Zo vraag ik me vaak af waarom de generatie van toen niet alleen bewondering koesterde voor het love, peace and happiness van de hippies maar ook voor linkse dictaturen als het China van Mao Zedong, het Vietnam van Ho Chi Minh en het Cuba van Fidel Castro. En waarom velen van ons lid werden van hiërarchisch georganiseerde partijen als de CPN en de KEN, de voorloper van de huidige SP. Partijen waarin miniatuur-Jozef Stalins je voorschreven wat je moest denken, met wie je omging en welke muziek je mocht draaien.

Bij de maoïsten ben ik gillend weggelopen omdat je daar niet van The Beatles mocht houden (echte arbeiders gaven de voorkeur aan Vader Abraham, vonden zij). De communisten lieten je op dat punt vrij maar konden er qua dwingelandij ook wat van.

Ik was dan ook blij dat ik dat milieu kon ontvluchten door de journalistiek in te gaan. Met jou stoor ik me aan de doorgeschoten zakelijkheid van veel dertigers en veertigers van nu maar ik hoop dat jouw engagement nooit de vorm aanneemt van het linkse sektarisme van toen. Want heilstaten en paradijzen op aarde bestaan niet.

Liefs, papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden