Die rare doopsgezinden

Met vreugde heb ik donderdag het artikel over doopsgezinden gelezen.

`We` waren nog wel als eerste aan de beurt van een serie! Jawel, `we`, want ik ben ook doopsgezind. Alleen niet officieel meer. Ik bén gedoopt, op 19 maart 1978, nét 18. Maar een jaar of tien geleden heb ik gedesillusioneerd mijn lidmaatschap opgezegd na een inspiratie-weekend voor de leden van de kerkeraad met de dominees. Het was in de tijd van de Balkan-oorlogen en een onzer vond dat er maar een kernbom op `dat zootje` moest worden gegooid. Nou ben ik doopsgezind in hart-en-nieren, in elk geval pacifist. Ik zei dan ook: hoe-kun-je-dat-nou-zeggen-als doopsgezinde. De hele club aanwezigen viel over me heen. Immers, `juist bij ons, doopsgezinden, moet alles kunnen?`

Nu is het met de ledenaanwas bij onze gemeentes treurig gesteld. Ik ben geen lid meer. Misschien daarom vermoed ik wat de oorzaak is. Kerkeraden zijn zó blij met elke persoon die gedoopt wil worden, dat men niet kritisch meer is over de belijdenis. Dat moeten we niet willen. Betere pr, gekoppeld aan een duidelijker identiteit zou juist nu wel eens tot een normalere ledenaanwas kunnen leiden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden