Tuin in de Eifel

Die man, ik ga daar eens goed op broeden..

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Misschien is het tijd om naar mijn moeder te luisteren. En eens op zoek te gaan naar een man.

Ik schreef twee weken geleden dan wel dat ik merkte dat een ‘volwassen’ tuin veel minder onderhoud vraagt, vooral gezien de hoeveelheid onkruid, maar twee weken weg uit de tuin is toch niet fijn. Of nou ja, ‘niet fijn’, het is ronduit akelig. Ik weet niet of het de klimaatverandering is of gewoon toeval, maar regen in de Eifel begint een zeldzaamheid te worden.

De afgelopen tijd ben ik nogal bezig geweest met nieuw spul, ik heb zomerclematissen geplant, hortensia’s, boompjes uit het bos. Ook heb ik heel veel gezaaid in de moestuin. En de potten zijn definitief vanuit de Hauswirtschaftsraum naar het terras verhuisd. Ik moet daar zijn. Ik moet bewateren. Maar ik ben niet daar, ik ben in Zürich en Sint Nicolaasga en Maastricht en Barcelona.

En steeds denk ik aan de tuin, ik ken elke centimeter, ik zie voor me hoe er van alles slap hangt, de tere meelbes die ik ergens uit het bos jatte, de verplante anemonen, de tere pronkbonen in kleine potjes. En dan word ik kwaad. En moet ik me afvragen waarom of waarop ik eigenlijk kwaad ben. 

Op mezelf? Ja, ook, want ik hoef de dingen die ik doe niet te doen, ik kan nee zeggen tegen lezingen in Zürich en Zug. Maar vreemd genoeg ben ik ook kwaad op de tuin, die in de tijd dat ik er niet ben als een molensteen om mijn nek hangt.

Een man

Is het dan echt eens tijd om naar mijn moeder te gaan luisteren? Mijn moeder die na de dood van Jasper ferm zei dat ik eens op zoek moest naar een man? En dan het liefst een man die het ook lekker vindt om een beetje buiten te rommelen, die niet mee hoeft of wil naar Zwitserland, die denkt: hè, lekker rustig zo in mijn eentje hier. 

Die zonder mij zijn eigen series kijkt op Netflix en af en toe een biertje gaat drinken bij Christa of buurman Klaus, die bij naderend onweer naar Max en Margret rent om ze te helpen bij het binnenhalen van het schapenhooi.

En dat ik dan rustig en zorgeloos elders kan zijn in de wetenschap dat overal voor gezorgd wordt. Is dat misschien ook een reden voor mensen om mannen of vrouwen te hebben? Even los van liefde en seks? Domweg dat je de dingen met zijn tweeën kunt doen, niet altijd maar in je eentje?

Van de week heeft Abteilung Feuerscheid me uit de brand geholpen. Ik kreeg via Twitter het bericht dat ‘Roelf boven was’, waarop ik antwoordde: ‘Ik kijk niet op een litertje water meer of minder, laat hem maar lekker sproeien, hoor!’ Voor komend weekend kan ik dan buurman Klaus vragen, die is ook niet de beroerdste. En daarna gaat het toch zeker wel een keer onweren? Het is daar 30 graden. Kijk, uiteindelijk komt alles goed, lukt het allemaal wel, maar die man, ik ga daar eens goed op broeden...

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. In zijn column verhaalt hij over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden