Review

Dezelfde oudere mannen...

...over de muziek van toen.

WahWah, een nieuw 'literair poptijdschrift', doet erg denken aan Hard Gras, in vorm, opzet en ook auteursnamen - zo schreef Kees 't Hart in dat voetbalblad even liefdevol over voetbalclub Heerenveen als nu over de vetkuif van Jack Scott, en is Auke Kok vooral bekend door zijn boek over het WK voetbal van 1974.

Maar meer nog lijkt het op Payola, een iets ouder 'popliterair tijdschrift' waarvan sinds 1997 zeven nummers verschenen. Dat blad is volgens Joost Nijssen van uitgeverij Podium 'doodgebloed'. “Onze redactie was als een stel studiomuzikanten, bijeengebracht voor een mooie plaat. Wat je nodig hebt is een club met het vuur van een garagebandje.“ De oplage liep van 10000 snel terug naar enkele duizenden. “Als je niet tussen de gesubsidieerde literaire tijdschriften wilt eindigen, moet je een bredere, journalistieke aanpak kiezen“, adviseert Nijssen de WahWah-redactie. Hij vindt het daarbij 'opmerkelijk' dat die publiekelijk afgeeft op Payola. “Ze zeggen iets heel anders te doen. Ik zie vooral overeenkomsten.“

Bij vergelijking van de eerste Payola en de eerste WahWah schuilen die al in de maat, de dikte en de ondertitel. Wie de prijs van toen, 17,50 gulden, omrekent komt exact uit op de 7,95 euro die WahWah nu kost. Bij lezing stuit je ook in WahWah op verhalen van oudere mannen over muziek van toen. En ook nog dezelfde oudere mannen als in Payola. Lag in het hart van de eerste Payola een verhaal over gangsta rap, in WahWah ligt op die plek een stuk over Jailhouse Rap. Wie geen genoegen neemt met de 'Geen Beginselverklaring' van WahWah, leest het voorwoord van Joost Zwagerman uit de eerste Payola. Past precies.

Niet dat er in WahWah slechte stukken staan. Interessant is het Jailhouse Rap-artikel van Erik Brouwer, over 'goed getimede criminele aanklachten als promotie van rap-albums'. En geestig is het verhaal van Peter Buwalda over een jongen die op bezoek bij zijn schoonouders zijn bluesheld aangekondigd ziet in de Avro-bode. 'Sonny Boy Williamson op de BRT! Dat klonk net zo ongerijmd als Eddy Merckx in de Sun Studio's, maar dan wel een stuk beter.' Helaas leeft zijn schoonvader op de 'Borsato-planeet'. En ook zijn verleden als ontrouwe vriend van zijn dochter zit de communicatie in de weg.

Veel auteurs duiken de zijpaden van de pop in. Zo herinnert Jan Donkers zich Joe South, die ooit met Bob Dylan speelde. 'Hij had zo groot kunnen worden', maar maakte een 'ramp van een plaat'. Het irriteert hoe de interviewer zichzelf opvoert: 'Joe South is bang voor me, drong het op een gegeven moment tot me door... Had ik me maar niet zo goed voorbereid'.

Andere schrijvers overdrijven nogal, zoals Didi de Paris over de Sex Pistols: 'Johnny was een engel van Botticelli, uit de hemel neergedaald, (...) om mij te behoeden'. Maar overdrijven gaat volgens Roel Bentz van den Berg vanzelf als je over muziek schrijft. Dan word je 'aangedreven door de natuurlijke versnelling die met rock-'n-roll als de grote versneller gepaard gaat: Hallelujah!'.

't Hart schrijft over een teeny bopper-zanger die volgens vriendjes 'van de verkeerde kant' was. De jonge Kees wist niet wat dat was, maar begreep dat hij dat 'slijmnummer' 'My True Love' beter 'stiekem' kon opzetten. Iets wat nu ook nog gebeurt, zo blijkt uit de lijstjes waarvoor elke WahWah-medewerker een stiekeme liefde opgaf. Doris Day, Eros Ramazzotti, Bon Jovi: ze worden heus gedraaid, maar thuis, met de gordijnen dicht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden