Deze stellen zijn elkaars eerste en laatste liefde

Paul en Naomi, bijna twee maanden verkering. Beeld Vivian Keulards

De ware. Voor sommige mensen bestaat-ie echt. Vivian Keulards fotografeerde en sprak drie stellen die elkaars eerste liefde zijn. En de laatste. Gewoon omdat ze het beste gevonden hebben.

'We hebben zelfs al een naam bedacht voor onze dochter'

Naomi: Hogeschool Leiden, SPH (Sociaal-pedagogische hulpverlening), eerstejaars
Paul: Universiteit Utrecht, Moleculair Life Science, eerstejaars

Toch wel raar, dat je iemand zó erg mist, dacht Paul toen hij afgelopen zomervakantie met zijn familie in Thailand was. "Misschien is het dan toch meer dan vriendschap." Paul en Naomi werden tijdens de Alpen Adventure Schoolreis in 2013 goede vrienden en waren daarna onafscheidelijk.

Toen Naomi na de zomer hoorde dat Paul op kamers ging wonen in Utrecht, was ze allesbehalve blij. Ze realiseerden zich dat het anders zou worden, ze zouden elkaar niet meer dagelijks zien en elkaar vreselijk gaan missen. Erg jammer, vonden ze, al hadden ze toen nog geen verkering. Het weekend voor de verhuizing gingen ze weer toeren met de auto, want daar houden ze zo van, gewoon ergens naartoe rijden, zonder doel. Muziek luisteren, zingen en kletsen, op een lege snelweg, met voorbijflitsende lampjes, midden in de nacht.

Hij gaf haar die nacht op een Belgische parkeerplaats een armbandje met de hand van Fatima, symbolisch, voor zijn eeuwige bescherming. Toen begon het. Hun vriendschap werd échte liefde. De formele datum van verkering hebben ze op 20 oktober 2015 gezet. "Snap je? 20-10, 020-010, Amsterdam-Rotterdam, Ajax-Feyenoord..." Naomi is een Ajacied en Paul een Feyenoorder, vandaar.

Op de vraag of het ware liefde is, verzucht Paul gelijk met volle overtuiging: "Ja, voor mij is ze de ware." Naomi wat nuchterder: "Dat kun je natuurlijk nooit helemaal zeker weten, maar we hebben het wel vaak over de toekomst. We hebben zelfs al een naam bedacht voor onze dochter. Emma-Jean vinden we allebei zo mooi." De toekomst ziet er in ieder geval zonnig uit, want Paul heeft beloofd Naomi bij elke maand verkering een rode roos te geven. En een ontbijtje op bed.

Lies en Thijs Soeting. Samen sinds hun 14de en 15de jaar, getrouwd in 1971, twee kinderen (Corneel 39 jaar en Liselotte 37 jaar) en 5 kleinkinderen. Beeld Vivian Keulards

'Ik weet nog dat mijn hand naar haar hand toeging'

Lies: gepensioneerd verpleegkundige
Thijs: gepensioneerd trainer en adviseur in het onderwijs

"Ik dacht, Thijs Soeting is de zoon van de gymnastiekleraar, die kan ik nooit krijgen. Dat is veel te hoog gegrepen. Mijn vader was bakker", vertelt Lies. Toch gebeurde het iets later, tijdens een sportmanifestatie op de markt van Middelburg. "Ik was heel verlegen", zegt Thijs, "dat had ik normaal nooit, maar nu was het voor mij écht iets anders. Gek hè, dan ben je 15. Ik weet nog dat ik langzaam met mijn hand naar haar hand toeging. Die heb ik daarna nooit meer losgelaten."

Nooit gedacht om eens verder te kijken? "We hebben de woeste jaren '70 meegemaakt", vertelt Lies, "met van die feestjes waar altijd een slaapkamer vrij was, dus af en toe ging daar een stel naar boven." "Dat waren nooit mensen die normaal met elkaar getrouwd waren", vult Thijs aan. "Wij hebben dat nooit gedaan", zeggen ze bijna tegelijk. "We zoenden wel eens met iemand anders", gaat Lies verder, "maar dan dachten we: aaah, dat is toch raar? Thijs geloofde er sowieso nooit in, ik vond het nog wel eens spannend. Maar je zag het zo fout gaan, dus we hebben in die tijd geleerd dat je dat soort dingen gewoon niet moet doen".

Ze vertellen bewogen hoe ziek Lies was als jonge moeder, hoe Corneel, hun zoon aan de dood is ontsnapt en over het verlies van hun kleinzoon Bram. "Als je kijkt naar de momenten waarop je relatie eigenlijk gevoed werd, zijn er al die talloze gelukkige momenten", zegt Thijs, "maar elke keer als we zo'n drama hadden, had ik ook het gevoel dat het voeding gaf aan onze relatie. Het gevoel dat je er samen doorheen komt. We zijn samen veranderd en blijven bij elkaar passen. Dat is geen verdienste, daar moet je ook een dosis geluk bij hebben. Dat je toevallig dezelfde dingen leuk blijft vinden. We hebben altijd gezocht naar oplossingen als we niet-overeenkomstige wensen of behoeftes hadden. Dan komt er altijd wel iets naar voren wat je allebei ziet zitten."

Zijn ze niet uit gewoonte bij elkaar gebleven? "Nee, nee, nee", zegt Thijs overtuigd, "we zitten in hetzelfde koor en als ik dan zo kijk, denk ik: yes, mijn wijf. Dat heb ik dan écht en dat zeg ik ook tegen haar."

Ilonka en Hans Coffeng. Samen sinds hun 15de, getrouwd en drie kinderen (Pam, 17 jaar en tweeling Mees & Noor, 14 jaar). Beeld Vivian Keulards

'Saai stel, hè. Maar dat zijn we niet, anders zaten we hier niet'

Ilonka: afgelopen half jaar parttime office-manager, kijkt uit naar iets nieuws
Hans: directievoorzitter bij een schademanagementbedrijf

Hans: "Traditioneler kan het bijna niet. We hebben elkaar ontmoet op dansles. Waarschijnlijk waren wij de laatsten van onze generatie." "Iedereen ontmoette elkaar in die tijd in de kroeg", zegt Ilonka. "We hebben het lang niet genoemd omdat het not done was."

Ilonka sprong er gelijk uit met haar spontaniteit en Hans bleek erg goed te kunnen dansen. Er werden blikken gewisseld, een foxtrot gedanst, een eerste afspraakje gemaakt en toen kregen ze verkering. Natuurlijk vonden ze allebei dat ze nog jong waren. Maar aan rondkijken naar een ander hebben ze nooit behoefte gehad.

"Ik wilde altijd alleen maar Ilonka", zegt Hans. "We zijn gewoon een goede match. Je plant het natuurlijk niet, je begint ergens aan en ziet wel waar het strandt." Toch vinden ze het niet vanzelfsprekend dat je op je 15e al je levenspartner tegenkomt. Hun kinderen geven ze het advies om eerst goed om zich heen te kijken.

Hun geheim? Hans: "We functioneren zelfstandig heel goed en vinden het ook heel fijn om bij elkaar te zijn. Eigenlijk moet je vooral jezelf blijven, dat is het. Het zijn van die open deuren, maar je moet erin blijven investeren zodat het leuk blijft." En als je dan toch in een wat lastiger tijd terechtkomt, adviseert Ilonka: "Ga dan terug naar het moment dat je verliefd werd op elkaar. Roep dat gevoel weer op, koester het en ga het weer zien."

"En als het niet gaat, moet je echt uit elkaar gaan", vindt Hans. "Ja, je hoort wel eens, dat iemand 60 wordt en denkt: goh, ik ben al die jaren ongelukkig geweest en ga nu echt mijn hart volgen", zegt Ilonka. "Dat vind ik heel mooi." Hans en Ilonka kijken ernaar uit om samen oud te worden. "Saai stel, hè. Maar dat zijn we niet hoor, anders zaten we hier niet."

Reageren?

Was het bij u ook in een keer raak in de liefde? Of gelooft u niet in liefde op het eerste gezicht? Schrijf ons, in maximaal 150 woorden: tijdpost@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden