Des plantes fascinantes

Het onderwerp dat we vandaag behandelen is bamboe. Bamboe is een gras. Hij groeit in een plantentuin in een stadje langs de Franse rivier de Dordogne. Het stadje heet Le Buisson de Cadouin. De tuin heet Jardin de Planbuisson. De tuin bevat op 1,5 hectare de belangrijkste bamboecollectie van Europa. Er groeien tweehonderd soorten, sommige wel vijftien meter hoog.

We rijden ernaar toe vanuit ons vakantiehuis enige kilometers verderop. We moeten daarvoor eerst afdalen vanuit de heuvels en een stukje langs de rivier rijden die nu zeer ondiep is en vol kano's die af en toe gedragen moeten worden.

Het is een warme dag en eigenlijk is dat de reden dat we uit rijden gaan. Ons vakantiehuis met zwembad is paradijselijk, tussen notenbomen en wilde catalpa's, en we lezen onze boeken en we kleuren rustgevende platen in, maar ook paradijzen moeten af en toe verlaten worden om rust en bewusteloosheid gescheiden te houden.

De bamboetuin lijkt een geschikt en koel uitstapje, ook met kinderen die niet weer donkere, heel oude kerken willen bezoeken. Een prehistorisch park zou een alternatief kunnen zijn, maar dat behandelen we een andere keer.

Bamboe daarentegen kan over het algemeen rekenen op brede interesse. Zeg 'bamboe' en de meeste mensen veren op.

'Bewonder de harmonie van licht en schaduw en beleef een onvergetelijke ervaring in deze ongerepte, ontluikende natuur die een echt kunstwerk is', zegt de folder die in het vakantiehuis uitligt. Ook een stuk droge Japanse zen-tuin stelt de folder in het vooruitzicht.

Met de aanleg van de tuin is in 1989 begonnen door Michel Bonfils, die jarenlang bestuursambtenaar was in Centraal-Afrika. Maar daar wilde vanwege de droogte geen bamboe groeien. Het weerhield hem er niet van de planten te gaan verzamelen toen hij was teruggekeerd in Frankrijk.

'Les bambous sont des plantes fascinantes', zegt hij in de regionale Sud Ouest, en daar zijn we het natuurlijk mee eens. In 1997 kon hij zijn tuin openstellen voor publiek, want bamboe groeit heel snel. Er zijn soorten met een groeisnelheid van een meter per dag. Zegt Wikipedia.

Als we het parkeerterrein oprijden bij de tuin staat er nog een andere auto. Dat is jammer, want de aanwezigheid van andere bezoekers kan het zengevoel verstoren. We kopen kaartjes en een mevrouw vertelt ons dat pijlen de looproutes aangeven. Het pad is bezaaid met gehakte walnootschillen. De bamboe is hoog en dicht, halmen filteren het zonlicht. Nu eens zijn de stengels dik en geel, dan weer dun en groen of zelfs zwart. De kinderen willen er aan gaan hangen, maar dat mag niet.

Ze maken panfluitgeluiden op stukjes die ze vinden. Omdat het pad slingert kruisen we telkens dat andere gezin, dat veel langer dan wij bij de soorten blijft staan. Maar dat komt misschien doordat het een éénkindsgezin is.

Af en toe komt een Latijnse naam voorbij. Daarmee houdt de kennisoverdracht op. Er heerst tussen die stelenbossen een kalme symmetrie, je voelt iets van de zen, van de poëzie van gras, van het zachte en het buigzame.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden