Derde geslaagde film van Canadese wonderboy (23)

BELINDA VAN DE GRAAF

Laurence Anyways
Regie: Xavier Dolan. Met Melvil Poupaud, Suzanne Clément en Nathalie Baye.

Een man komt middenin een innige liefdesrelatie met een vrouw tot de ontdekking dat hij liever een vrouw is. Hij besluit daar ook naar te handelen. Laurence verschijnt op een dag in een sierlijk mantelpakje en op kleine gele hakjes voor de klas. Met grote zwarte wimpers vangt hij de starende blikken op van leerlingen, collega's en voorbijgangers.

Gelukkig maar dat Laurence in handen is van Xavier Dolan. De 23-jarige Canadese wonderboy die in drie jaar tijd zijn derde speelfilm presenteert, omarmt de problematiek van transseksualiteit door serieus stil te staan bij het ontstane drama tussen man en vrouw, of beter: vrouw en vrouw. Want op zich is Laurence niet minder van Fred (verwarrend misschien, maar zo heet zijn vriendin) gaan houden. Het is ook niet zo dat Laurence met wat rouge op de wangen opeens op mannen valt.

Waar de meeste films over transseksualiteit zich concentreren op de transseksueel - de problemen die hij of zij ondervindt en de veranderingen die hij of zij ondergaat - daar bouwt Dolan met alle ambitie die hij in zich heeft aan een speelse opera over de onmogelijke liefde. De verwarring ligt daarbij niet zozeer bij Laurence, maar bij zijn vriendin, zijn grote liefde, die zich geen raad weet met een man die opeens vrouw is.

Met een scherp oog voor de stijl van de jaren tachtig en negentig, waarin de liefdesgeschiedenis zich ontrolt (zie bijvoorbeeld de dames met half lang, half opgeschoren haar dat nu weer hip is), combineert Dolan Britse new wave-hitjes met Beethoven en Brahms. Pop en klassiek klinken bij hem even groots. Het drama zelf is als een explosie van kleur en klank waarbij Dolan in de vierdubbelrol van scenarist, regisseur, editor en kostuumontwerper herhaaldelijk uit de bocht vliegt.

Want lang niet alles in zijn bijna drie uur durende, episch aandoende vertelling is even sterk, maar zelfs als Dolan onuitstaanbaar is (zoals in zijn droomdebuut 'J'ai tué ma mère' waarin hij een klier van een kunstzinnige, homoseksuele zoon speelde) dwingt hij respect af met zijn duizelingwekkende verbeeldingskracht, en het gevoel van urgentie dat uit al zijn werk spreekt.

De twee hoofdrolspelers, Melvil Poupaud (bekend uit de films van François Ozon) en Suzanne Clément (die in Dolans debuut nota bene de moeder speelde), bundelden zichtbaar de krachten. Afgelopen weekend, op het Filmfestival van Toronto, werd Dolans extravagante liefdesfilm nog uitgeroepen tot Beste Canadese Film.

Liefde en hoop schuilen uiteindelijk in een gebreide trui met herfstbladeren, door Laurence uitgezocht op de dag dat hij wegens zijn nieuwe identiteit zijn ontslag krijgt als leraar. Zijn verdriet balt zich samen in twee woorden die hij op het schoolbord schrijft: ecce homo.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden