Derailleur

Schakelen? Je ziet er als toeschouwer niets meer van. Een klein tikje tegen de zijkant van het stuur en meteen valt de ketting op een van 21 andere versnellingen. De laatste jaren gaat dat elektronisch.

Tot 1937 hadden Tourtoeschouwers meer zicht op het schakelen. Wielrenners die schakelden moesten van hun fiets af. Op de achteras zaten twee tandwielen, een groot en een klein. Renners schroefden hun wiel los, draaiden het een slag en legden dan de ketting op het andere tandwiel. Aan de voet van cols werd 'geschakeld' en bovenop elke berg waren afstappen en wieldraaien de eerste dingen die een coureur deed.

De oude manier van schakelen gaf de voorbereiding van sprints een extra dimensie. Om met het zware verzet te finishen, moest een renner een keer van de fiets af. Deed hij dat laat in een etappe dan dreigde het gevaar dat hij de voortsnellende kopgroep niet meer kon bijhalen. Of dat hij bij zijn achtervolging zijn kruit vóór de sprint had verschoten.

Al voor 1937 waren er andere systemen en de derailleur was een vinding uit 1933. Toch hield Tourchef Henri Desgrange die nieuwigheden uit zijn Tour. Met versnellingen wordt het te makkelijk, vond hij. Versnellingen zijn voor watjes, voor vrouwen. In 1937 ging hij om. Karel van Wijnendaele, ploegleider van de Belgische formatie, niet. Hij liet zijn renners dat jaar nog ouderwets schakelen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden