Deprimerende dwaaltocht door het doolhof dat ziekenhuis heet

Op internationale lijstjes doen Nederlandse ziekenhuizen het in de regel prima. Maar naast statistiek is er ook de realiteit. En die kan schokkend zijn.

Walter Stolz bijvoorbeeld, schetst in 'Gevangen in de zorgketen' vooral een onrustbarend beeld van het medische doolhof waarin zijn vrouw belandde, de documentairemaakster Marjolein de Vries. Zij overleed in 2007 nadat een jaar eerder drie hersentumoren bij haar waren vastgesteld. Stolz, die er dan al een internationale carrière op heeft zitten als consultant en beschikt over goede buitenlandse medische contacten, beschrijft minutieus alle stappen van haar behandeling. Hij baseert zich daarbij op het medische dossier, zijn dagboek, gespreksverslagen en correspondentie met artsen.

Dat artsen, verpleegkundigen maar ook medewerkers van de thuiszorg allemaal in een harnas zitten van te krappe agenda's, prestatie- en productienormen is al lang bekend. Stolz laat de keerzijde hiervan zien, gebrek aan compassie en matige kwaliteit. En hoe dit een wissel trekt op de patiënt en haar omgeving.

Gesprekken met verpleging en artsen worden bijvoorbeeld verkeerd samengevat in het medische dossier, afspraken worden niet nagekomen, diagnoses half of verkeerd meegedeeld. Onderzoeksgegevens laten onnodig lang op zich wachten, behandelingen worden hierdoor vertraagd of worden tegen beter weten in verkeerd uitgevoerd. Het toedienen van medicatie heeft soms zelfs wat weg van een gok. "Ach mijnheer, wij experimenteren toch ook maar", merkt bijvoorbeeld een specialist op. Ondertussen ziet Stolz zijn vrouw steeds verder aftakelen.

Wat zijn boek ook de moeite waard maakt, is de analyse van de oud-consultant. Waarom bijvoorbeeld is er geen arts die de leiding neemt bij zo'n ingewikkelde, maandenlange behandeling? Iemand die met de vuist op tafel slaat als onderzoeksresultaten voor de zoveelste keer op zich laten wachten? Of die zijn collega's aanspreekt om iets geregeld te krijgen? Een 'case-manager' lijkt immers logisch. Marjolein de Vries is voor haar behandeling aangewezen op twee Amsterdamse ziekenhuizen, het OLvG en het AMC. Ze is de patiënt van talloze artsen en verpleegkundigen. Nu neemt Stolz vaak de regierol op zich, zonder dat hem dat overigens wordt gevraagd, zonder dat iemand erbij stilstaat of hij die rol sowieso aan kan. En dus zien we hem redderen, de gaten dichten die de zorgprofessionals laten vallen.

Hoewel de achterflap van het boekje meldt dat de auteur met veel respect voor de artsen en verpleegkundigen de tekortkomingen van de zorg blootlegt, voeren binnenin machteloosheid, onbegrip en onuitgesproken frustratie de boventoon. Logisch. Stolz oppert met zijn analyse enkele ideeën om de zorg te verbeteren. Die worden welwillend en enthousiast ontvangen door diverse specialisten. Dat de zorg voor Marjolein de Vries tekort schoot, daarvan zijn ze immers ook wel doordrongen. Maar als puntje bij paaltje komt en er bijvoorbeeld een artikel geschreven moeten worden, laten ze het allemaal afweten. Te druk of zo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden