Review

Depressie in warme kleuren

Regie: Dominique Carbrera. Met Patrick Bruel, Dominique Blanc, Marilyne Canto. In Movies, Amsterdam, Babylon, Den Haag en Lantaren/Venster, Rotterdam.

Heel stil, vredig en zoet is het in 'Le lait de la tendresse humaine'. Als in een babykamer waar frisse houten meubeltjes en zachte kleuren er vanzelf voor zorgen dat ieder op zijn tenen trippelt en gaat fluisteren. Maar ook alsof je bij het zwemmen even onder water gaat en alle stemmen slechts van ver tot je doordringen. Die tegengestelde sferen van geborgenheid en eenzaamheid raken elkaar in het speelfilmdebuut van Dominique Cabrera. Een vrouw laat na de geboorte van haar derde kind van het ene moment op het andere alles uit haar handen vallen en verlaat man en kinderen. Ze valt flauw op de trap en wordt opgevangen door een buurvrouw die haar verbergt voor de steeds wanhopigere echtgenoot en ondertussen zelf ook geraakt wordt door de verwardheid van deze flatgenote.

Mooi is hoe Cabrera de vervreemding en leegte die hoort bij een depressie voelbaar maakt in zonlicht, rust, warme kleuren, en gedempt gezongen kinderliedjes. Cabrera maakte voor deze film een geprezen documentaire over haar eigen depressie, getiteld 'Demain, encore demain' en toont ook in deze nieuwe film een zinnelijke beheersing van het thema. Naar eigen zeggen geinspireerd door een dichtregel van Lamartine 'Je mist iemand en alles raakt ontvolkt' toont ze hoe de zenwuwinzinking van Christelle alle mensen om haar heen raakt, en zo zowel haar eenzaamheid als haar verbondenheid met die anderen aangeeft. Niemand begrijpt wat er gebeurt, iedereen verandert erdoor, slaat op hol of valt even om. Met als tragisch middelpunt de stuurloze echtgenoot die collega's van zijn vrouw op het werk aanklampt om iets over haar te horen.

In de beheersing van de ingehouden sfeer toont Cabrera zich een geraffineerd filmmaakster die weet hoe vorm en inhoud samenwerken, en die haar Franse sterrencast (met o.a. zanger Patrick Bruel en veelgevraagd filmster Valeria Bruni-Tedeschi) vakkundig laat zwijgen, broeien en uit elkaar vallen. Alleen soms gaat de zoetheid van haar metaforen, de vredige atmosfeer, de moedermelk, de lieve kinderliedjes, toch irriteren. Alsof met man en macht die tederheid moet worden ingezet, tegen een beter wetende wanhoop in.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden