Depeche Mode mist alleen Holland nog

'Ultra' van Depeche Mode verschijnt vandaag en is uitgebracht bij Mute Records.

Samen zitten drummer Andrew Fletcher en alleskunner Martin Gore van Depeche Mode op het pluche in een van de kamers van het Amstel Hotel. Twee dagen hebben ze uitgetrokken in een laatste poging het Nederlandse publiek van hun klasse te overtuigen. Een paar kamers verderop zit zanger Dave Gahan, ook wat interviews weg te geven. Dat laatste is bijzonder, want vorig jaar mei was hij na zijn zoveelste 'overdosis' zo ver weg, dat Gore en Fletcher nooit meer verwacht hadden dat hij ooit nog terug zou keren. Gore: “We hadden een zware toernee achter de rug en voelden Dave wegglippen. Hij woonde in Los Angeles, wij in Londen... we konden hem niet meer bereiken. Totaal geïsoleerd. Daar kon niemand meer bij... nee, ook wij niet. Gelukkig is hij afgekickt en deed hij bij de opnames van 'Ultra' weer volop mee. Al doen we het dit jaar wel rustig aan. Alleen wat pr-activiteiten. We willen rust. Gewoon meer thuis zijn bij onze vrouwen en kinderen.”

Het heeft iets aandoenlijks. Drie wereldsterren die overal waar ze komen (Duitsland, Frankrijk, Spanje, Japan, de Verenigde Staten) volle stadions trekken en miljoenen platen afzetten, maar door het kleine Nederland stelselmatig genegeerd worden. “En Australië”, zegt 'Fletch' erbij. “Ook daar wil het maar niet lukken.”

Gore, de blonde en liefste van het stel (de roodharige Fletcher is wat drammeriger), snapt het niet: “In 1981 speelden we al in Den Haag in het Zuiderpark. Dat was nog in de new wave-periode. Maar echt aangeslagen zijn we nooit.”

Gore vermoedt dat het wellicht iets te maken heeft met het imago van de band. “Lange tijd zijn wij aangezien voor een typisch tiener-bandje. Op de grens van elektro en disco. Hits als 'Just can't get enough' zullen daar ook aan bijgedragen hebben. Dat we meer inhoud hadden, werd niet gezien. Het was bijvoorbeeld ook een van de redenen dat Anton (Corbijn dus, red.) aanvankelijk niet met ons wilde werken. Pas in 1986 ten tijde van 'A question of time' wilde hij iets met ons te maken hebben... Toen ook begreep hij dat we meer waren dan alleen maar een dans-bandje...”

Fletcher: “Toen 'Black celebration' uitkwam, waren we beter dan ooit. Onze muziek groeide, ja onze hele package eigenlijk, en daar paste ook de 'face-lift' van Anton bij.” Opeens fel: “Het is voor Anton echt een grote teleurstelling dat de band waar hij de innigste band mee heeft, in zijn eigen land zo ondergewaardeerd wordt. En waarom? Of de Hollanders hebben een slechte smaak of wij zijn hier slecht gemarket.”

Gore: “Wist je trouwens dat Anton meedrumt op de clip van 'Barrel of a gun' en dat hij de laatste keer ook in Top of the Pops (het hitprogramma van de BBC, red.) meespeelde? Playback? Hoezo, hij is echt geweldig!”

Fletch schudt zijn hoofd en vervolgt onverstoorbaar: “Wij zijn een massa-band in Amerika en groot in Engeland... weet je, het probleem hier is dat Holland een waardeloze muziekcultuur heeft. Er is geen land waar zo weinig platen gemaakt worden als in Holland. Ik begrijp er ook niks van. Jullie hebben zo'n mooi netwerk van podia en kranten die aandacht voor popmuziek hebben en dan... Waarom maken jullie hier geen muziek? Het is echt armzalig, kijk eens naar België, daar heb je een vat vol grote artiesten...”

Gore onderbreekt en lacht: “Nou zeg! Je bent wel erg complimenteus. Omdat wij geen platen verkopen, hebben zij geen goede bands!”

Zou het zijn omdat Nederland nooit echt van synthesizerpop of techno gehouden heeft?

Fletcher: “Het lijkt er wel op... nou ja, ik heb er ook geen slapeloze nachten van hoor, maar... wij hebben Holland nooit genegeerd hoor!”

Gore: “Wat ons natuurlijk wel dwars zit is dat we juist de laatste jaren onze beste platen gemaakt hebben. We zijn echt gegroeid. Hebben een serieuzere, misschien zelfs wel zwarte kant laten zien van onszelf. Vooral 'Violator' (1990) is een heel mooie plaat. Wij zijn nooit stil blijven staan, hebben nooit op oude roem geteerd, maar vernieuwen ons nog steeds. Ook op 'Ultra' doen we dingen die je nergens anders hoort.”

Aan stoppen denken de bandleden dan ook lang nog niet, integendeel, zegt Gore: “I'm talking to you now, the fire still burns.” (uit 'Insight')

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden