'Demolition' is te makkelijk, vol botte metaforen en clichés

Demolition

Regie: Jean-Marc Vallée. Met Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper.

**

Kan een interessant idee een draak van een film opleveren? Jean Marc Vallée bewijst dat het kan, met deze quasi-hartverwarmende potpourri van arthouseclichés.

Het begint allemaal met een dodelijk auto-ongeluk en een haperende snoepautomaat. Jake Gyllenhaal speelt Davis, een partner bij het investeringsbedrijf van zijn schoonvader aan Wall Street die prettig verdoofd door zijn comfortabele leventje in de bovenste belastingschijf glijdt, tot hij in een van de eerste scènes zijn vrouw verliest in genoemd ongeluk. Zou je denken. Maar Davis ontdekt dat hij niets om haar gaf. Dat eigenlijk niets hem nog wat doet. Dat wil zeggen, behalve die haperende snoepautomaat in het ziekenhuis. Dus hij begint lange brieven te schrijven naar de leverancier waarin hij zijn gevoelsleven etaleert, inclusief ontroerende details als eekhoorntjes die hij vroeger nooit langs de kant van de weg zag zitten. Gelukkig zit Karen (Naomi Watts) bij de leverancier om de brieven te lezen. Niet tijdens kantooruren, maar 's avonds, hasjrokend in bad. De boodschap is duidelijk: met haar gaat het ook niet lekker. Twee dolende zielen hebben elkaar gevonden. Of eigenlijk drie dolende zielen, want Karen heeft ook nog een zoon met een genderprobleem.

Dat rouw zich kan maskeren, is geen nieuw psychologisch inzicht. Hoeft ook niet. Oude inzichten kunnen ook mooie nieuwe films opleveren en op het eerste gezicht lijkt 'Demolition' inderdaad een ontroerend verhaal over een man die niet ziet hoezeer hij is geraakt door het verlies van zijn vrouw. Maar in plaats van die pijn te onderzoeken, koos Vallée voor dik hout en planken zagen. "Heb je ook wel eens het gevoel dat alles om je heen een metafoor is", filosofeert Davis in een voice-over commentaar. In sommige films wel ja. Dus wat doe je dan als vastgelopen personage? Dingen slopen. De boel afbreken om je leven weer op te kunnen bouwen. Het begint met het uit elkaar halen van kleine elektrische apparaten en het demonteren van wc-deuren, maar al snel rijdt Davis met een bulldozer zijn gelikte glazen huis binnen.

Het probleem is: het is allemaal te makkelijk. Van het slopen als metafoor tot de kleine gevoelige observaties in de brieven tot de danspasjes uit arthouseklassieker 'The Breakfast Club' die Davis met Karens zoon op de rokende puinhoop van zijn huis doet: het is effectbejag. Het moet tot een of ander diepzinnig inzicht leiden maar dat doet het niet. De bankier die zich zodanig verloren heeft in virtuele geldstromen dat hij het contact met het fysieke leven is kwijtgeraakt, is slechts een van de vele clichés.

Het interessante idee waar Vallée meer mee had moeten doen, is dat Davis via al die spullen, al dat onroerend goed, weer contact had kunnen maken met de mensen om hem heen. Met de roerende goederen, zou je kunnen zeggen. Maar ook met dat idee wordt te weinig gedaan. Het blijft in de coulissen staan, beschaamd over al die botte metaforen en clichés die in de spotlight alle aandacht opeisen. In een film over rouw is dat allemaal extra pijnlijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden