Democratie is slecht voor de politieke macht van de vrouw

Het achtste jaar van de eeuw van de vrouw is begonnen. Op dag acht van dat achtste jaar, vandaag dus, doen we even plaats rust om te zien hoe het ermee gaat.

Dicht in de buurt, dus dan gaat het om onbelangrijke dingen, is er wel wat op te sommen. Vrouwen bepalen het merk van de gezinsauto, meisjes fietsen met hun vriendje op de bagagedrager, vrouwen geven idioot veel geld uit aan idioot veel vrouwenbladen. Verder van ons bed ziet het er anders uit. Eerst misschien toch even in bed: geen enkele verandering in vergelijking met de vorige eeuw. Vrouwen bepalen het aantal kinderen en het aantal keren dat er seks is zonder dat er een kind van komt. Gaap, gaap, niets nieuws. Wat dat betreft was de vorige eeuw heel wat opwindender en avontuurlijker.

Maar nu verder van ons bed. De machtigste baan ter wereld – zeggen mannen, dus daar kun je je vraagtekens bij hebben – is vacant en een man en een vrouw vechten erom. In de vorige eeuw werd Bill president en hielp Hillary hem. Nu is het andersom, maar of dat vooruitgang is? Zij komt achteraan kakken en hij heeft de buit allang binnen. Het zou spectaculairder zijn als Hillary al geweest was en Bill nu ook eens wilde. Zoals het in bed ook gaat, sinds ergens vorige eeuw. Goed, Hillary en Barrack strijden om de eerste plaats en zij leek op kop, maar staat nu achter. Wat is er revolutionair aan, willen we ons toch even afvragen. Dat hij doet of hij niet zwart is en zij heel erg doet alsof ze een-moeder-van-en-dochter-van-en-vrouw-van is? Erg overtuigend is het niet, eerlijk gezegd. Twee vrouwen, dat zou pas echt een dikke score zijn op het bord van de eeuw van de vrouw. Maar zover is het nog niet. Hillary en Condoleezza, dat zou pas wat zijn. Of, beter gezegd, Clinton en Rice. Vrouwelijke politieke leiders waren er genoeg, de vorige eeuw, als presidenten en premiers. Golda Meir, Indira Gandhi, Cory Aquino, Isabel Peron, Mary Robinson, Vigdis Finnbogadottir, Chandrika Bandaranaike, Song Quinling, om er maar een paar te noemen. Obscure landen als Malta, Tannu Tuva, San Marino hadden vrouwelijke politieke leiders, en ook Mongolië, Nicaragua, Ecuador, Liberia, Burundi, Guyana, Letland. Of het met die landen nu erg veel beter is gegaan, ik zou het niet durven zeggen. Wel dat het in de twintigste eeuw al de eeuw van de vrouw was, in de politiek. Al was het in Nederland behelpen met vice-premiers Els Borst en Annemarie Jorritsma en met de kanjer Marga Klompé natuurlijk.

En dan is Benazir Bhutto vermoord, aan het begin van wat de eeuw van de vrouw zou moeten zijn. Ze hoort tot een dynastie, ze heeft een politieke erfgenaam nagelaten, een zoon. Sinds de komst van de parlementaire democratie heeft de dynastie een flinke stap terug moeten doen, met de Kennedy’s als uitzondering. In Azië zijn die dynastieën wel belangrijk. De dynastie laat wel zien dat vrouwen in het politieke machtsspel altijd heel belangrijk zijn geweest, domweg omdat ze de troonopvolger baren, de erfgenaam van de dynastie. Zo zou je met schrik kunnen concluderen dat de rol van de vrouw in het politieke spel steeds minder belangrijk wordt naarmate er meer democratieën komen en de dynastie minder belangrijk wordt. De moeder van de minister-president is nu eenmaal minder belangrijk dan de vrouw die al bij de bevalling een nieuwe leider op de wereld zet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden