Degenkolb en de pijn van het verleden

De wraak van John Degenkolb. Ik zat erop te wachten, al weken. Al maanden. Eigenlijk al een jaar. De zoete wraak.

Het is 23 maart 2014, tegen vijven. De finale van Milaan-Sanremo. De regen daalt al de hele dag neer op de kust van Ligurië. Het is koud, donker. Maarten Tjallingii is net teruggepakt, zijn monsteraanval, ingezet na de beginkilometers van de koers, blijkt nu ook niet de slotkilometers te omvatten. Dertien seconden na koploper Vincenzo Nibali draait het peloton van de Via Aurelia af en bereikt het de flanken van de Poggio.

Hij zit perfect gepositioneerd, de Duitser John Degenkolb. Hij weet dat hij goed is. Beresterk. Misschien wel in de vorm van zijn leven. Hij weet dat hij dit kan, deze kleine vier kilometer die je op het buitenblad op kunt blazen. Met de laatste bochten tot de finish al in zijn hoofd voelt hij plotseling zijn voorwiel driften. Heen en weer. Zo stel ik het me voor. De gladheid, schiet door zijn hoofd, en tegelijk: lek?! Hij durft niet te kijken, kijkt en ziet zijn voorband leeggelopen onder zijn velg rollen.

Vloeken, tieren, huilen. De machteloosheid, de oneerlijkheid. Zo dicht bij de meet, na zeven uur fietsen door de natte kledder, met nog zulke goede benen, in zo'n goede positie. Waarom hij, waarom op dit moment? Niemand kan er antwoord op geven. Iedereen zegt: dit is koers. Dit hoort erbij. Gekmakend moet het zijn geweest. Slapeloze nachten, wakker schrikken, badend in het zweet van de wat-als dromen.

En dat voor zo'n zorgeloze jongen. Heel wat kopjes koffie dronk ik vorig jaar met John, tijdens onze trainingskampen van Giant-Shimano.

'Dege', de vrolijke Duitser die het leven met zoveel aanstekelijk enthousiasme omarmt dat je in zijn nabijheid je zorgen direct vergeet.

Zoals hij het leven omarmt, zo omarmt hij ook elke training. Vol overgave. Passie. Iedere dag is een dag vol mogelijkheden om keihard te trainen, sterker te worden, dichter bij die overwinning in Milaan-Sanremo te komen. Want na de mislukking van vorig jaar zwoer hij revanche. Het vuur om deze koers te pakken is alleen maar aangewakkerd.

Het vuur om de wereld en vooral zijn landgenoten die het wielrennen jaren geleden in de ban deden te laten zien dat het ook schoon kan. Zonder doping, zonder bedriegerij. Niets liever wil Degenkolb Duitsland tonen dat wielrennen ondanks alles de mooiste sport ter wereld is. "Toen ik jong was, waren er renners van wie ik de namen met ontzag uitsprak: Jan Ullrich, Erik Zabel. Als je dan jaren later teleurgesteld wordt door zulke mensen, dan doet dat heel veel pijn", opent hij zijn hart voor documentairemaker Dirk Jan Roeleven in de film 'Nieuwe Helden'.

Het is 22 maart 2015, even voor vijven. In een dierlijke sprint dendert Degenkolb iedereen voorbij en eist hij de overwinning op alsof die nooit iemand anders toebehoord heeft.

"Ik ben schoon en ik rij een schone koers. En ik win schoon", zegt Degenkolb in 'Nieuwe Helden'. "Het probleem is dat ik nu precies hetzelfde zeg als die mannen tien jaar geleden deden. Hoe kan ik dan van mensen verwachten dat ze mij geloven? Dat vreet dagelijks aan me."

De pijn en de achterdocht van het verleden uitwissen kan één enkele wielrenner niet. Daar gaan generaties overheen. Maar als er een wielrenner is die het verschil kan maken, dan is het John Degenkolb.

Zweren dat je terugkomt om je te wreken met een overwinning, en terugkomen en winnen: dat kunnen alleen de hele groten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden