Deense werklozen verplicht naar fitness

In een groeiend aantal Deense gemeenten moeten werklozen en arbeidsongeschikten verplicht fitnessen. Want dat geeft energie en zin om weer aan de slag te gaan.

Met een flesje water in haar hand zit Jette Andersen op de hometrainer. Ze heeft net een uur getraind op diverse fitnessapparaten. Haar kapsel zit nog even onberispelijk als ze van de fiets afstapt, maar op haar voorhoofd parelen zweetdruppeltjes.

Vandaag komen hier 75 mensen sporten, allen langdurig werkloos of arbeidsongeschikt. Ze zijn naar dit trainingscentrum verwezen door hun uitkeringsinstantie. Blijven ze zonder geldige reden weg, dan kunnen ze hun uitkering verliezen. Maar zo ver is het nog nooit gekomen.

„Iemand die vaak afzegt, nodig ik uit voor een kopje koffie en een gesprek”, vertelt fysiotherapeut Ulrik Jespersen, die er zijn beroep van heeft gemaakt om mensen terug te helpen naar de arbeidsmarkt. „Het gaat vaak om sociaal zwakken”, legt hij uit. Zijn bedrijf Quick Care begon in 2006 en werkt inmiddels samen met zeven gemeenten. Het aantal gemeenten dat werklozen ertoe verplicht drie maanden aan fitness te doen, neemt snel toe omdat de vraag naar arbeidskrachten groot is.

„Het is allang bekend dat een goede lichamelijke conditie een positieve invloed heeft op de psychische conditie”, zegt Evald Asp Sürensen, gemeenteraadslid voor de sociaal-democraten in het nabijgelegen Ikast-Brande. Deze gemeente stuurt sinds januari werklozen naar fitness, na een succesvol project met personen die ziekengeld ontvangen.

Jette Andersen (41) is een klein jaar werkloos. Ze voelde zich psychisch slecht en heeft last van haar rug. „Als je thuis zit, ga je je zorgen maken.” Ongeveer een maand geleden begon ze bij Quick Care te trainen, drie keer per week een uur. „Nu al kan ik merken dat het helpt. Ik heb minder rugpijn, meer energie, een beter humeur en meer puf voor koken en schoonmaken”, vertelt ze.

Het invoeren van het verplichte fitnessen is niet onopgemerkt gebleven. Critici spreken van ’dwangarbeid’ en het onnodig bemoeien met de persoonlijke levenssfeer van mensen. „Dat kan soms niet anders”, reageert gemeenteraadslid Sürensen. „Uitkeringsinstanties controleren al jarenlang het banktegoed van uitkeringstrekkers. Dat is ook een vorm van bemoeien”, meent hij.

„Ik heb er totaal geen moeite mee”, zegt Jette Andersen. „Van mij mag er best dwang achter zitten.”

Onder fysiotherapeuten is het initiatief ook controversieel. „Sommigen vinden het geen echte fysiotherapie”, legt Jespersen uit. Hij ziet de betrokkenen drie keer per week in het trainingscentrum en overlegt met maatschappelijk werk, gemeente, huisarts en ziekenhuis. „Ik ben meer een persoonlijke coach.”

Jette Andersen zou graag in een winkel werken, maar twijfelt of ze dat aankan met haar rug. „Voor advies kan ik terecht bij de fysiotherapeut. Niet alleen voor mijn rug, maar ook voor mijn toekomstplannen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden