Review

Debbie Korper is een prachtige Kassandra

Jaren en jaren geen voorstelling van Huis aan de Amstel gezien. Sinds mijn kinderen grote mannen zijn, volg ik wel de berichten en bekijk ieder jaar met bewondering hun seizoensfolder, maar hun voorstellingen zie ik niet meer. Sinds vorig jaar profileert het gezelschap zich evenwel, naast hun voorstellingen voor kinderen en jongeren, met volwassenentoneel. En dus toog ik, als vanouds, naar een regie van artistiek leidster Liesbeth Coltof.

Er is dit jaar gekozen voor 'Kassandra', een korte roman van de (toen nog) Oostduitse schrijfster Christa Wolf uit 1983. Het boek sloeg in als een bom: Wolf, die nooit de DDR heeft willen ontvluchten, gaf hierin haar politieke en morele bedenkingen tegen de oorlog heel scherp vorm, en maakte op haar beurt gebruik van het gigantische krediet, zoals Marguerite Yourcenar dat eens heeft genoemd, dat de antieke mythologie ons biedt. Kassandra, de Trojaanse prinses, wacht na de verwoesting van haar stad op het lot dat de Grieken haar willen bereiden. In de tussentijd houdt zij een monoloog tegen de soldaat die haar bewaakt. Velen hoorden in Wolfs tekst ook een weliswaar verholen, maar duidelijke oppositie tegen het Oostduitse bewind. Het boek was een lezersfavoriet, en werd gebruikt in de opera en in dans- en toneelvoorstellingen.

Nu de DDR al weer vele jaren niet meer bestaat, vind ik het een uitstekend idee van Coltof aandacht te vragen voor de literaire kracht van deze monoloog. Zij liet zich daarin bijstaan door toneelschrijver Don Duyns van Growing Up in Public, en in een ver verleden nog korte tijd theatercriticus van Het Parool, die de romantekst bewerkte tot toneeltekst. Voor de dramaturgie tekende Marian Buijs, een van de grand old ladies van de toneelkritiek (Volkskrant). Goed gezelschap dus, en met Debbie Korper, voor wie ik al jaren een stille liefde koester, als een imponerende Kassandra. Niet de feministische tonen, die destijds zo ruimschoots werden belicht, krijgen bij haar een grote nadruk, maar het rauwe verdriet om een broer die ze vrijwel onder haar handen zag worden afgeslacht, en het bittere isolement waarin zij moest leven, omdat zij als priesteres van Apollo weliswaar precies wist hoe de oorlog in Troje zou aflopen, maar door een vloek van de god (hij had zijn mannelijkheid niet voldoende kunnen verwezenlijken, toen hij haar overweldigde) door niemand werd geloofd.

Tjebbo Gerritsma als de soldaat moet dus vooral luisteren, en doet dat perfect. Bovendien mag hij af en toe aan de lichtknoppen van belichter Casper Leemhuis zitten, kleine vonkjes relativerende humor in deze zware, maar niet zo lang durende voorstelling. Alleen de symboliek hiervan, dat Korper en Gerritsma op de toeschouwerstribune speelden tussen de rijen lege stoelen, en wij op het vlakke vloer-toneel werden neergezet, werd mij niet erg duidelijk. Zat daar eigenlijk wel iets achter?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden