recensie

De zware last van de witte man in de film 'Gold' is niet om aan te zien

Matthew McConaughey (met vuist in de lucht) als lompe zakenman. Beeld RV

Het eerste half uur van dit 'op ware gebeurtenissen gebaseerde' neokoloniale manifest is eigenlijk niet om aan te zien. 

Gold
Regie: Stephen Gaghan
Met: Matthew McConaughey, Edgar Ramírez, Bryce Dallas Howard

Matthew McConaughey speelt de Amerikaanse goudzoeker Kenny Wells die in een paar jaar tijd het mijnbouwbedrijf van z'n vader heeft verkwanseld en in Indonesië een laatste gooi doet om goud te vinden. Terwijl hij in de voice-over slechte oneliners ligt te ijlen als hij óók nog malaria heeft, vindt zijn compagnon goud.

Op de dreunen van een misplaatste soundtrack wordt het verhaal in beeld gebracht, alsof het land net door de beschaafde wereld ontdekt is. De natuur is vanzelfsprekend ongerept, de Indonesiërs dienen slechts als exotisch decor en er valt - tot dictator Soeharto in de tweede helft van de film ingrijpt - geen woord over de vergunningen die je nodig hebt om in het buitenland minerale grondstoffen te delven. Want ach, details. Bovendien houdt McConaughey van het soort lompe selfmade man die Kenny Wells klaarblijkelijk was, want het is zeker de vierde keer dat hij zo'n rol speelt.

Het had of op z'n minst een onderhoudende film kunnen opleveren maar als Wells eenmaal goud heeft gevonden worden alle clichés van rijkdom uit de kast gehaald: beelden van klinkende champagneglazen, lachende mannen en gewillige vrouwen, dure auto's en huizen etc. Niks nieuws onder de zon. Alsof de makers al verveeld waren voordat ze begonnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden