De zotte argumenten van Hans Labohm

Econoom Hans Labohm trekt ten strijde tegen 'milieufanaten'. Hij roept in zijn Milieumanifest in Letter & Geest op tot een debat. Maar dat debat wordt al vele jaren gevoerd. En gelukkig heel wat scherpzinniger en met een betere onderbouwing van argumenten, menen Bram van der Lek en Leo de Klerk.

In zijn milieumanifest legt Hans Labohm uit dat alle zorgen rondom het milieu, alle wetenschappelijke gegevens, alle gesloten verdragen en afspraken pure onzin zijn, alleen maar duur en nergens voor nodig.

Jaren geleden heette dit het Heidelberg appeal, waarbij een beperkt aantal 'wetenschappers' -met precies dezelfde argumenten- probeerde te bewijzen dat alles anders is. Met zulke zotte argumenten dat je niet weet waar je beginnen moet om ze te weerleggen.

Moet ik Labohm uitleggen dat Silent Spring uit 1962 geen alarmistisch pamflet was, maar een fijnzinnige en zorgvuldige studie over een toen nog vrijwel onbekend probleem, namelijk dat van de persistente en zeer giftige bestrijdingsmiddelen, waar naderhand gelukkig veel aan is gedaan? Of moet ik gaan ontrafelen hoe het zit met die 'rechtszaak' tegen Bjürn Lomborg, die een kritisch boek schreef over het klimaatprobleem? Dat was helemaal geen rechtszaak. Geen rechter zou immers uitspraak willen doen over de wetenschappelijke waarde van een boek. Het gaat hier om een academische kwaliteitscommissie die heeft vastgesteld dat de argumentatie van Lomborg de toets van de wetenschappelijke kritiek niet kan doorstaan. Waarna die commissie op haar kop kreeg, omdat ze buiten haar boekje was gegaan. Het ging immers niet om een wetenschappelijke publicatie, maar zo maar om een boek op de vrije markt. En dat is dan die 'hogere instantie' die volgens Labohm de schrijver Lomborg 'zuivert van alle blaam'.

En dan Kyoto. De daar gemaakte afspraken zouden, zegt Labohm, enige honderden miljarden kosten en niet meer dan 0.02 graden Celsius temperatuurverlaging opleveren. Geen mens, die ook maar iets van deze zaken afweet, zou ooit zo'n absurde nauwkeurigheid (wat betreft de temperatuur) voor zijn rekening nemen. Anderzijds raakt het smijten met miljarden kant noch wal. Het gaat bij Kyoto niet om gigantische uitgaven, het gaat om een andere koers, andere investeringen, een geleidelijke ombuiging van beleid.

De verdragen, opvattingen en afspraken waar het om gaat zijn gebaseerd op consensus onder de meerderheid van alle wetenschappers in de wereld. Het International Panel on Climate Change (IPCC) is niet een klein clubje biologen bij de VN, maar een uitgebreid systeem om deze consensus voortdurend te checken en waar nodig bij te stellen. Het is duidelijk dat je zo'n 95 à 98 procent van alle deskundigen niet eensgezind achter extreme opvattingen krijgt. Dat zijn het dan ook niet. Er zijn ook deskundigen die zeker weten dat zelfs de meest strenge toepassing van Kyoto al niet meer genoeg is. Die zitten ook niet de hele tijd te drammen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden