De zon brandt op mijn parasol en ik denk aan schaatsen

Buiten is het 29 graden en in mijn hoofd zit het schaatsen. De oceaan kabbelt rustig, ergens zingt Norah Jones en de 5-1 nederlaag van Heerenveen heeft hier geen enkele betekenis.

Ik keek naar de plaatselijke tv. Ze lieten de goals zien van de belangrijkste Europese wedstrijden. Van Marseille-PSV geen snipper, alleen een diep kwetsende uitslag.

Hoe reageer je als je vakantie denkt te hebben en je hoort dat schaatstalent Lisette van der Geest van de sokken is gereden door een onvoorzichtige Duitser. Met woede? Afkeer? Berusting? Was het een Trabant die haar raakte? Dat zou het nog draaglijk maken, nietwaar?

Gisteren hoorde ik een beroemde Amerikaanse sportmakelaar, Scott Boras, doodgemoedereerd op de tv vertellen dat Barack Obama zijn hele handel flink op scherp ging zetten. Er komen nieuwe belastingwetten in de Verenigde Staten en de rijke sportmensen moeten soms wel 600.000 dollar op een contract van acht miljoen inleveren. Boras zei (met droge ogen, ook dat nog), dat zoiets toch niet echt positief genoemd mocht worden in de huidige economische crisis. Je zag hem erbij denken: Dan die oude sul van Bush, die liet ons rijken tenminste flink rijk worden.

Over Obama gesproken: Het statement van LeBron James, door bij binnenkomst in de sporthal een groot portret van Obama op zijn t-shirt te dragen, mocht er wezen. James was een van de vele Amerikaanse (zwarte) sporters die van zijn gevoelens blijk gaf. Kobe Bryant had er zelfs een een-op-een interview voor over om zijn blijheid te tonen. Sommige football- en honkbalsterren spraken met tranen in de ogen over hun blijdschap.

Scott Boras echter zag het even anders. Hij zag waardevermindering in zijn stal met deze nieuwe president en dat was toch niet de bedoeling van Yes we can. Het jaarsalaris van Boras wordt door kenners geschat op 70 miljoen dollar. Hij vertegenwoordigt spelers, hij verkoopt ze, maakt deals voor ze, dat u het goed begrijpt. Hij heeft 65 topsporters in portefeuille, zoals het heet. Hij wil zijn lastige ’kind’ Manny Ramirez nu verkopen: Zes jaar met een minimum van twintig miljoen per jaar. Snel handelen graag, anders gaat die socialist van een Obama er met zijn centen vandoor.

Zo trekken de dagen traag voorbij; het wordt maar niet koeler, ook ’s avonds niet en steeds denk ik aan schaatsen. Ik heb zojuist gelezen dat Kramer tegen Bükko rijdt in Berlijn en eigenlijk wil ik dat zien.

De grappige ober, gekleed in Hawaii-shirt en korte broek, vraagt of ik een exotisch drankje wil. Ik bedank. Beerenburgje wellicht?

Andere Nederlanders komen langs en vragen of ik de voetbaluitslagen weet. De nederlaag van Twente doet een verbrande Tukker zeggen: „Nou Smeets, ik ben toch al overgestapt op Heracles. Die ben’n sympathieker en heb’n minder van die apen in het veld lop’n.” Zoals hij die clubnaam uitspreekt*Het vloekt met alles in deze oceaan. Zoals hij denkt* zo van deze tijd.

Dan hoor ik over ruzie binnen de KNSB als het om rijden op natuurijs gaat. Ik heb net naar samenvattingen van NBA-wedstrijden zitten kijken en zie een boot wegvaren. Ruzie binnen de KNSB. Omdat de officiële wedstrijden alleen in Zweden worden verreden. Ik kijk naar het plaatselijke weerbericht. Morgen 31 graden. In Berlijn valt een startschot. Bij de KNSB is weer eens ruzie. Een jongen zet mijn parasol goed. De zon brandt mijn slaap dichterbij. Kramer-Bükko.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden