De 'zandgebakjes' van AMVJ geven landstitel uit handen

BREDA - Agnes Brunninkhuis had zich haar laatste wedstrijd als coach van AMVJ heel anders voorgesteld. Eigenlijk zo'n beetje als vorig jaar, toen haar ploeg na de beker ook het landskampioenschap won. Maar het mocht helaas niet zo zijn. Lijdzaam moest ze gisteravond toezien, hoe AMVJ met een nederlaag (15-13 14-16 11-15 9-15) en dus met lege handen uit de competitie kwam.

Teleurgesteld was Brunninkhuis, maar niet verbaasd. Het zou leuk zijn geweest als AMVJ de landstitel en daarmee het recht op deelname aan de Champions League had binnengehaald, maar het had er eenvoudig niet ingezeten. “We hadden niks meer over”, zei ze bijna schouderophalend. “Met name de internationals hebben het laten afweten. Irena, Marjolein en Jerine.”

Brunninkhuis doelde op Machovcak, De Jong en Fleurke. Het hele seizoen al probeert ze van het drietal een vurig aanvalsteam te maken, en het hele seizoen al moppert ze dat het onbegonnen werk is. “Het zijn geen karaktermeiden”, zei ze gisteravond na de nederlaag. “Wij hebben eigenlijk maar twee karakterspeelsters, Sandra Wiegers en Karin van de Peppel. De rest is te gelijkmatig, ze gaan nou nooit eens finaal uit hun dak. Watjes zijn het. Zandgebakjes.” Haar originele analyse werd volmondig beaamd door assistent-trainer Geert Trompetter: “Wij hebben geen heetkonten”, stelde hij teleurgesteld vast.

En dat is nu juist wat VVC wel heeft. In overvloed zelfs. In het veld staan drie felle meiden, die de bal over, langs en desnoods tegen hun tegenstandsters rossen alsof het een boksbal is. Nergens trekken Claudia van Thiel, Marina Klemez en Erna Brinkman zich iets van aan. Alles staat in dienst van de winst.

De strijd om de landstitel was geen mooie wedstrijd, maar wel eentje waarin de talloze schoonheidsfoutjes ruimschoots werden goedgemaakt door een razend spannend verloop. Als het woord 'kamikazevolleybal' bestaat, dan is dat het woord waarmee de strijd om de landstitel het best getypeerd kan worden. Dat AMVJ begon met setwinst, had te maken met de zenuwen die VVC aanvankelijk niet onder controle kreeg en die zichtbaar werden in een slechte servicestop. Twee sets lang waren er bij beide partijen nauwelijks uitblinkers aan te wijzen.

Vleugels

Pas toen AMVJ in de tweede set vijf setpoints had laten glippen en VVC die set op miraculeuze wijze toch nog won, kreeg het team uit Vught vleugels en vond het het ritme, dat tot dan toe ontbroken had. Geholpen door een stuntelend AMVJ, dat duidelijk niet meer in zichzelf geloofde, stevende VVC overtuigend op zijn tweede landstitel af. “Dat we tegen alle verwachting toch nog die tweede set wonnen, dat was het omslagpunt”, jubelde Erna Brinkman. “Daarna gingen we veel zelfverzekerder en feller spelen.” De 24-jarige international, die benaderd is door Japanse en Braziliaanse clubteams, betwijfelt of ze volgend jaar deel zal uitmaken van VVC. “Alleen als de besprekingen afketsen, blijf ik in Nederland. En dan blijf ik ook bij VVC.”

Hoewel het voor Appie Krijnsen al de tweede keer was dat hij de landstitel won (eerder had hij dat ook al met het Franse club Riom gedaan), was hij blij als een kind. Het hele seizoen had de trainer, die bij Vught aan zijn tweede seizoen bezig is, verkondigd dat zijn team het beste team van Nederland is, en nou moest iedereen hem gelijk geven. Na de tweede set had hij al gezien dat het een gelopen race was. En heel eerlijk gezegd had hij dat al veel eerder snel gezien. Waaraan? Aan de manier waarop Marjolein de Jong stond te passen. Want zeg nou zelf, dat leek toch nergens naar? En dus had hij zijn meiden de opdracht gegeven om elke service op De Jong te richten. “We begonnen te serveren op het middenduo. Maar toen De Jong per ongeluk een bal liet schieten, zag ik meteen dat ze hartstikke onzeker was. Vanaf dat moment vertelde ik mijn speelsters dat ze alles op haar moesten serveren. Ongeacht of ze dat nou leuk vonden of niet.”

Het leek wel alsof bij AMVJ de wil om te winnen ontbrak. Er was sprake van een algehele malaise, en niemand was in staat de eenheid terug te brengen. Brunninkhuis had zich er wezenloos aan geërgerd. “Na het verlies van de tweede set was er nog niks aan de hand. Maar je ziet de gezichten betrekken, de hoofden gaan hangen, ze worden chagrijnig en durven geen risico's meer te nemen. Sandra Wiegers was de enge die dat nog wel deed. Op zo'n moment kan ik vloeken of positief blijven, ik bereik ze gewoon niet. De spanning was te groot.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden