De zachte en kwetsbare kant van Karen kende niet iedereen

Ik stond net op het punt een brief te gaan schrijven om je angst voor Donald Trump en de verharding van de wereld weg te nemen toen de redactie van 'Argos' me een interne mededeling van de VPRO toestuurde: 'Beste collega's, Karen de Bok is er niet meer. Dat was het immens trieste bericht dat wij gisteren te horen kregen van Emile Fallaux, de man van Karen. Zij heeft een uitweg gekozen uit een depressie die haar zwaar raakte, vertelde Emile. Dat bericht kwam als een mokerslag. En liet ons verbijsterd achter. We komen vandaag in de tuinkamer samen om elkaar te steunen en troosten.'


Omdat ik op dat moment midden in een interview zat, heb ik de bijeenkomst in de tuinkamer gemist. Ik ben wel zo snel mogelijk naar de VPRO gereden en trof daar grote verslagenheid aan. Karen, hoofdredacteur televisie van de vrijzinnige omroep, stond bij iedereen bekend als een enorm succesnummer. Ze had de televisiedienst, die onder dalende kijkcijfers leed, uit het slop weten te trekken. Ze stond aan de wieg van prachtige reisseries als 'Van Dis in Afrika', 'Onze man in Teheran' en 'Langs de oevers van de Yangtze'. In haar tijd als hoofdredacteur won de VPRO vier keer de Zilveren Nipkow-schijf voor het beste tv-programma. Hoezo was ze depressief? Waarom had Karen in hemelsnaam zelfmoord gepleegd?


Het komt vaker voor dat de buitenwereld iemand als bijzonder succesvol beschouwt terwijl hij of zij totaal aan zichzelf twijfelt. Maar dat dat ook voor Karen kon gelden, was nooit bij me opgekomen. Ze kon streng en rechtstreeks zijn. Haar zachte en kwetsbare kant kende lang niet iedereen. Karen was collega van me bij het radioprogramma 'Het Gebouw' in de jaren negentig: een stoere jonge vrouw in leren jasje, met een Nagra-bandrecorder over haar schouder. Haar man, Emile, werd een paar jaar later mijn hoofdredacteur bij Vrij Nederland. Haar vader, de iconische Haagse journalist Max de Bok, was tot zijn overlijden in 2016 een van mijn beste vrienden. Ik heb nog gesproken op de herdenkingsbijeenkomst die Karen voor hem in perscentrum Nieuwspoort organiseerde. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat ze haar vader maar een half jaar zou overleven.


Karen leed onder de bezuinigingen die de VPRO net als andere omroepen van het kabinet moet doorvoeren. Ze had talentvolle programmamakers aangetrokken en kon niet tegen de gedachte dat ze die nu weer moest ontslaan. Terugtreden wilde ze ook niet, daarvoor voelde ze zich te verantwoordelijk. Het was, denk ik, een van de oorzaken van de depressie die haar uiteindelijk fataal werd.


De afgelopen weken ging de briefwisseling tussen jou en mij vaak over de vraag: is het wel zo verstandig een stoere façade tegenover de buitenwereld op te houden als je je eigenlijk somber en depressief voelt. Ik kan me voorstellen dat Karen die façade toch ophield. Je wilt niet zielig gevonden worden, zeker niet als je een topfunctie bij de omroep bekleedt. Maar achteraf denk ik: wat had ik graag geweten hoe ze zich werkelijk voelde.


Liefs, papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden