De wonderbaarlijke terugkeer van Aap

De ernst waarmee volwassenen zich om verloren knuffeldieren bekommeren is opvallend. Pas achteraf beseffen we hoe belangrijk deze trouwe vrienden waren.

Ergens in een beduimelde wasserette in Chinatown, New York, valt een geelbruine natte prop uit een enorme berg zojuist gewassen hotelbeddengoed. Een klein Chinees mannetje raapt het onduidelijke ding van de grond, werpt er een vluchtige blik op en mikt het geroutineerd in een afvalbak. Tot zover het avontuur van Aap in de Grote Appel.

Ik zie dit allemaal haarscherp voor me, in mijn hoofd althans. Ik sta bij de receptie van ons hotel aan Madison Avenue en vul een formulier in voor de afdeling Lost & Found. Aap is zoek. Hoe beschrijf je een bijna twaalf jaar oude knuffel in het Engels? Een slap geworden aapje met een lief koppie, eerder beige dan bruin. Wat is een knuffel ook alweer? Stuffed animal? Nee, dat klinkt zo naar opgezet. Ik kan niet goed nadenken en houd het maar op monkey toy.

Onze koffers staan al in de lobby, het vliegtuig terug naar Nederland vertrekt over twee uur, we hebben net minstens een half uur besteed aan het doorzoeken van de hotelkamer, en aan gesprekken met de kamermeisjes. Hoe kan dat nou? Aap is meegekomen naar New York en is de hotelkamer niet meer afgeweest. Te gevaarlijk. Maar waar is hij nu? In elk laatje, onder ieder kastje, achter elke beddenpoot hebben we gekeken: niets. Maar volgens een van de kamermeisjes wordt het beddengoed elke dag verschoond. Dochterlief heeft aap eigenlijk al een paar dagen niet meer in het vizier gehad, dus het kan al dagen geleden zijn dat hij per ongeluk tussen het afgehaalde beddengoed is beland en op die manier verdwenen. Dat lijkt mij geen goed nieuws. Een reusachtig hotel met 39 verdiepingen waar dagelijks alle bedden worden verschoond, hoe hoog is die berg met beddengoed? Maar dat zeg ik niet hardop. Ik zie mijn elfjarige steeds stiller worden. En nu komen er ook stille tranen. "Kom, we gaan naar beneden en melden het bij de receptie", zeg ik.

En dus sta ik nu dat formulier in te vullen. Meer voor mijn dochter dan voor 't eggie. Als ik het inlever bij James van Housekeeping (hij heet echt James) krijg ik het verdorie ook te kwaad. Ik weet wel waarom. Omdat ze bijna kind af is, maar nog net niet. Dat laatste stukje koester ik, en daar hoort Aap bij. Ik heb voor we vertrokken nota bene zelf gevraagd of ze al een knuffel had ingepakt. Want dat hoort er nu eenmaal bij, bij vakantie. Aap is herinnering. Hij is mee geweest naar Vlieland, Terschelling, Texel, Oost-Groningen, Zeeland, Italië, Frankrijk, Cyprus, Spanje, heeft in lange Duitse files gestaan, is gewassen in een bidet in Toscane, verbleef veelvuldig bij mijn ouders in Brabant, reisde regelmatig met de trein naar oma in Hengelo. "Ze had het aapje al vanaf haar geboorte", piep ik. "Dank u voor alle moeite, ik snap ook wel dat we 'm nooit meer terugvinden." Een receptioniste reikt me een tissue aan. En James zegt, terwijl hij een hand op mijn arm legt: "There is always hope ma'am. Things do return from the laundry. Just call us in a few days." Het klinkt allemaal heerlijk, ik leef op bij de Amerikaanse hoop van James, en vooral het volkomen ernstige gezicht dat hij erbij trekt. Maar ik geloof er eigenlijk helemaal niets van.

Terug in Nederland wacht ik inderdaad een paar dagen voordat ik het hotel bel. Ik word doorverbonden met Lost & Found en begin omslachtig het verhaal van aap uit te leggen. De man aan de telefoon blijkt James zelf te zijn, ongelooflijk. En, nog ongelooflijker: er is een stuffed animal (toch het juiste woord) gevonden.

Alleen is James niet helemaal zeker want het dier in kwestie lijkt meer op een lam dan op een aap.

Nee nee, haast ik me te zeggen: het lijkt misschien een lammetje, maar het is écht een aap.Nu, om helemaal zeker te zijn, zegt James, zal zijn collega Leo mij morgen nog een keer bellen. Want Leo heeft de knuffel in beheer. Dat doet Leo, die vraagt of het klopt dat er 'baaienkorf collection' op het labeltje staat. Jaaa! Bijenkorf collectie! Het is echt aap. Ik kan alleen nog maar denken: 'God bless the United States of America.'

Als mijn dochter thuiskomt en ik haar het wonderbaarlijk goede nieuws vertel zegt ze: "Oh leuk, nu ga ik skaten". En hup, weg is ze.

Bijna nog mooier dan de vondst van Aap is de uiterst serieuze bekommernis van alle volwassenen. James, Leo, de kamermeisjes: niemand haalde zijn schouders op of schoot in de lach. Het leek wel of de volwassenen zich drukker maakten dan het kind zelf. Dat had uit evolutionaire overwegingen de blik alweer naar voren gericht. Maar wij grote mensen kijken bij alles wat we (onze) kinderen zien beleven ook achteruit. Die vergeten of verloren knuffel, dat is onze eigen voorbije kindertijd, die willen we maar al te graag voor een ander redden of op zijn minst verlengen.

Als Aap een week later per FedEx arriveert zie ik dat ik me vergist heb. Met trillende handen en een schaar werkt mijn dochter zich door drie verschillende enveloppen heen - Leo nam geen enkel risico. Ze was bang geweest dat het tóch misschien Aap niet was.

Daddy Bunny

7,5 jaar oud. Knuffel van Zoe Bracke, die nog twee andere knuffels heeft: Mummy Bunny en Nanny Bunny.

Teddy

17 jaar. knuffel van Yiannis Gouma.

Bobo

34 jaar. De knuffel van Shane Maher en inmiddels ook van zijn 9-jarige dochter.

Teddy Tingley

45 jaar. Knuffel van Nicky Griffin, die hem op de dag van zijn geboorte kreeg van zijn broertje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden