tv-recensie

De wereld volgens hoopvolle mensen

In het programma 'De wereld volgens 80-jarigen' wonen acht bejaarden een maand samen met met vier jongeren, een robotstofzuiger, tablet en andere technische snufjes.  Beeld SBS 6
In het programma 'De wereld volgens 80-jarigen' wonen acht bejaarden een maand samen met met vier jongeren, een robotstofzuiger, tablet en andere technische snufjes.Beeld SBS 6

Kwam ik woensdag enthousiast terug van het 'feest van de democratie', was de verkiezingsaflevering van 'Typisch Tuinzigt' om murw van te worden. 

De EO-reportageserie over Nederlandse (volks)wijken portretteerde wel erg gedesillusioneerde scootmobielburgers. "Stemmen, je schiet er toch niks mee op." Ik snap het, maar heb echt moeite het aan te horen. Deze gemeenteraadsverkiezingen hebben interessante verschuivingen gebracht, wat hadden de driekwart non-stemmers in deze Bredase volkswijk met hun stem niet kunnen bereiken?

Het vrolijke SBS6-programma 'De wereld volgens 80-jarigen' bewijst dat de tijden wél kunnen veranderen. Acht bejaarden wonen een maand in een boerderij samen met vier jongeren, een robotstofzuiger, tablet en andere technische snufjes. Presentator Viktor Brand neemt ze mee naar moderne gelegenheden als een tandenbleekstudio, en laat de jongeren eens lekker voor hen shoppen. Een van hen vraagt Egbert (90) om een feloranje ribbroek te passen. "Vindt u dat vet?" Egbert: "Nee, maar ik doe het wel". Hennie (80) heeft na de metamorfose een gitzwarte lok in haar grijze haar. "Ik voel me 18", straalt ze. "Ik wilde dit altijd al maar dorst 't niet."

Waterpijp

Na het verjaardagsdiner voor Bep (88) gaan ze in een Utrechtse shishalounge waterpijp roken. Brand heeft een interessant gesprekje met Bep. Kennelijk is de waterpijp hip en Bep vertelt hoe haar kleinzonen die samen op hun kamer roken. Brand: "Hebben ze nog nooit gevraagd: 'Oma, rook eens een pijpje mee?'"

Een geweldige, essentiële vraag. Natuurlijk nodigen ze oma niet uit. Dat past niet in het leeftijdshokje. Ik hoor het mijn moeder zo zeggen: "Daar ben ik te oud voor", terwijl ze een generatie onder Bep zit. Maar waarvoor zijn mensen eigenlijk te oud? Niet voor de ervaring zelf. Niet voor het roken van de pijp of het dragen van een glitterpakje. Ze zijn te oud in de ogen van de ander. Ze vrezen het oordeel, het verlies van waardigheid. Kennelijk kan een cameraploeg en een (over)enthousiaste presentator die waardigheid wel garanderen, hoe puberaal de oudjes zich ook gedragen. 

Respectabel leven

Jarige Bep mag een wens laten vervullen. "Ik wil nog wel eens zo stoned als een garnaal worden", zegt ze. De jonge Katja met zwart-wit haar regelt een joint en 'de gezusters kattenkwaad' Bep en Jo steken hem op straat aan. "Voel jij al iets?" Na drie trekjes trappen ze hem uit als een oude peuk. Zonde hoor, een joint geef je gewoon door. Nou ja, daaraan herkent men de beginners. Op hun tachtigste.

Die Bep heeft een mooi, respectabel leven gehad. De laatste drie jaren verloor ze haar beide zonen aan kanker (51 en 48 jaar) en stierf haar man (83), maar een familieverjaardagsfilmpje bewijst dat ze een hechte band heeft met schoondochters en kleinkinderen. Wie zijn wij om überhaupt een oordeel te hebben over wat zij wel en niet hoort te doen? Het is niet de botsing der tijden die dit programma boeiend maakt. Het is de botsing der oordelen.

De afleveringen werken toe naar de ultieme vraag: was vroeger écht alles beter? Het antwoord gaat hopelijk niet over het verlies van de geschreven brief. Ik zou willen dat de oudjes, de jongeren én de kijkers de vrijheid omarmen. De mogelijkheid om eens een andere versie van zichzelf te zijn.

Lees hier meer columns over televisie door Renate van der Bas en Maaike Bos.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden