De weg die Cocu nu wijst, is de enige uit de voetbalwoestijn

Leg dat maar eens uit in een voetballand in verwarring en vertwijfeling: aan de ene kant de aanstaande plaatsing van PSV voor de tweede ronde van de Champions League, zo kort nog na het grootste echec uit de Nederlandse voetbalgeschiedenis, en aan de andere kant de naderende uitschakeling van Ajax - om over de kleinere clubs maar te zwijgen - in de Europa League.

Waar we staan of wat meer over ons zegt, hoeft niet te worden gevraagd. Het tweede zegt helaas meer over ons, het eerste is een uitzondering (geworden), één waarnaar we wel elk jaar opnieuw moeten blijven streven - iets wat PSV voorlopig dan in woord en vooral gebaar toch net iets meer doet dan Ajax in de afgelopen jaren.

Op deze plaats heb ik Phillip Cocu en Frank de Boer al eens tegen elkaar afgezet, en het gevoel uitgesproken dat Cocu in weerwil van de stereotypen meer de winnaar is dan De Boer - stereotypen als De Boers gefronste wenkbrauwen en het clichébeeld dat hij er zo een was die vroeger al alles wilde winnen, ja ook 'Mens erger je niet' aan de keukentafel. Aan het gif in de ogen van Cocu werd meestal voorbijgegaan.

Ik veronderstelde bij Cocu meer pragmatisme, iets wat ook en misschien wel vooral voor winnen wordt gevraagd, en ik hoopte er ook op, omdat juist dat bij De Boer achterwege was gebleven, in nu bijna vijf jaar zonder noemenswaardige tactische aanpassingen. Dat viel eerst nog tegen. Na de tweede wedstrijd in de Champions Leaguecampagne, in een systeem met poreuze linies verloren van CSKA Moskou, stelde ik mismoedig vast dat ook Cocu de WK-lessen van Louis van Gaal (bewapen je niet zo goede team) negeerde.

Maar daarna stelde hij een aanvaller minder op (Wolfsburg-uit), een controlerende middenvelder extra (Manchester United-uit) of zelfs in feite een vijfmansverdediging (thuis tegen Wolfsburg). Twee keer al riep Cocu een extra verdediger als invaller op om in het slotgedeelte een waardevolle stand (2-0 tegen Wolfsburg en woensdag de reëel beschouwd maximaal haalbare 0-0 bij Manchester United) vast te houden.

De Boer liet een dag later twee tieners invallen bij Ajax, dat alleen met de rauwe vechtlust van Celtic al de grootste moeite had. Een van hen bezorgde Ajax warempel nog de zege, en met het gelijk van de winnende coach kon De Boer betogen dat daarmee de aanvallende wissels waren beloond. Tja, wel nadat de spits van Celtic, met wiens evenbeelden de amateurvelden dit weekeinde weer zullen volstromen, een paar grote kansen had gemist.

Van De Boer kun je veel hebben, eigenlijk alles. Zo stoïcijns en helder als hij het mislukken van de Cruijff-revolutie becommentarieerde. Over jeugdopleider Wim Jonk, een generatiegenoot toch, die al zo lang niet meer met zijn collega's sprak: "Het houdt een keer op." In vijf woorden wat u en ik vinden.

Hij volgt naar eer en geweten de lijn van Cruijff, zei hij ook: stelt hij niet zo veel mogelijk jonge spelers op? Zeg maar dat het niet zo is. Dat is het 'm nou juist. In al zijn prozaïsche wellevendheid kan De Boer onverminderd een voorbeeld zijn, maar het is toch volgens die lijn van Cruijff (goeddeels zonder routine) dat Ajax vastloopt in Europa.

Nee, we moeten Cocu volgen, nu hij met enige vertraging dan toch de weg wijst, de weg van de internationale wetten. Met minder kwaliteit dan zijn leermeester Guus Hiddink in het vorige decennium, de hoogtijdagen van die pragmaticus, zal hij het zó indringend niet kunnen doen. En of de lessen bij voetballers nog tot in de tenen kunnen doordringen, mag gezien de al elf verliespunten in de competitie worden betwijfeld. Maar het is de weg - de enige uit de voetbalwoestijn.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden