De vrouw van de 'warme banden'

erotheken | Miep Brons bracht de porno van obscure zaaltjes naar de huiskamer. Critici bood ze een scherp weerwoord.

Ze was van het textiel, én van de branche waarin die stof juist zo'n kleine rol speelt. De afgelopen vrijdag overleden onderneemster Miep Brons (72) bracht de porno van de obscure bioscoopjes als een vorm van 'gezelligheid' naar de Nederlandse huiskamers. Haar verhuur- en verkoopfilialen van de 'warme banden' noemde ze smaakvol 'erotheken'.

Miep Tang, want zo heette ze voordat ze in 1983 met textielmagnaat Loek Brons trouwde, was een volkse vrouw, eerlijk, met het hart op de tong en een accent dat verried dat ze uit de buurt van Arnhem kwam, uit Velp. Haar man overleed twee maanden geleden.

Miep werd ooit door schrijver Willem Frederik Hermans weggezet als een 'dom blondje', omdat ze tijdens een interview in het Parijse Ritz haar haakwerkje op schoot nam. Maar dat was gewoon omdat ze niet wist wat ze met haar handen moest doen. Ze was beslist géén dom blondje, maar Hermans had wel gelijk dat Miep Brons zich in kringen bewoog waarin ze niet leek thuis te horen. In de wereld van groot-ondernemers en later kunstverzamelaars bleef ze een buitenbeentje, een paradijsvogel die zich net zo makkelijk stak in pakjes van een paar tientjes als in creaties van de beroemde ontwerpster Fong Leng.

Ze was een opvallende gast in praatprogramma's als NCRV's 'Rondom tien' en Viola Holts 'De vijf uur show'. Met Miep erbij was er geen gebrek aan scherpe quotes, zeker als het ging om de opkomst van porno. Ze snoerde de Haarlemse bisschop Henny Bomers de mond met de opmerking dat hij niet over het onderwerp kon meepraten 'omdat hij het nog nooit gedaan had'. En dominee Dorenbos, die wees op de kwalijke gevolgen van de pornovideo's, kreeg te horen dat mensen die daarop tegen zijn zélf een seksuele afwijking hebben. Miep nam geen blad voor de mond.

De dochter van een gezin met achttien kinderen begon op haar veertiende als leerlingverkoopster in een textielwinkel in Velp. Daarna werd ze bedrijfsleider in een vestiging van Brons in Arnhem. Na een mislukt huwelijk waarin zij een zoon kreeg, trouwde ze met de eigenaar van de textielketen: Loek Brons. Samen bouwden ze de keten (later Wibra) uit tot een imperium van 170 vestigingen, waarbij zij vooral de collectie bepaalde.

In 1980 verkocht Loek de winkels aan concurrent Jan Zeeman om zich op de kunst en kunstgeschiedenis te storten. In een enorme villa aan de Amsterdamse Apollolaan bouwde hij aan een collectie met Willinks en Kochs, terwijl Miep juist haar vleugels uitsloeg.

Ze verbaasde zich er in die jaren als consument over dat het huren van een video zo'n moeilijke aangelegenheid was. Er waren inschrijfgelden en de voorraad was beperkt, dus de video die Miep wilde hebben was altijd uitgeleend. Dat kon zij beter, met haar Jumbo-videotheken, die er precies hetzelfde uitzagen als de winkels van Brons-textiel, maar dan met porno in de rekken. Feministes waren aanvankelijk niet blij met de komst van seksfilms in de huiskamer. Maar Miep gaf weerwoord.

Vrouwen moesten volgens haar hun mannen niet dwingen hun neigingen in het geheim in obscure bioscopen bot te vieren. 'Zo sluipt de leugen de relatie binnen.' In acht jaar tijd wist ze haar omzet te verviervoudigen, wat haar de opmerkelijke titel 'pornovideomagnate' opleverde. Maar toen nam de concurrentie, en later internet, haar handel over.

Miep was nog iets anders: een poezenvrouw. Ze reed met een speciaal in Engeland op maat gemaakte poezenwagen door Amsterdam-Zuid en de dieren kregen de beste biefstuk die voorhanden was. Vanuit die passie (en met een knipoog naar haar handel) bracht ze nog de carnavalshit 'Wie wil er m'n poessie effe zien?' uit. Haar kater Sandokan ging altijd mee op reis en mocht zijn eigen speeltjes, shampoo en reiswieg meenemen. Als ze ooit mocht komen te overlijden, zei Miep ooit, zou Sandokan ook het tijdige met het eeuwige moeten verwisselen. "Want er is niemand die zich zo om hem kan bekommeren als ik." Maar gelukkig ging Sandokan eerst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden