Review

De vos verliest wel zijn ponden, maar niet zijn streken

Pieter Aspe: De kinderen van Chronos. Manteau, Antwerpen, 289 blz.

In 'De kinderen van Chronos' heeft Aspe hem wat getrimd: door een vermageringskuur is hij niet meer zo walgelijk vet en zo nu en dan toont hij echte genegenheid voor zijn zwangere vrouw. Maar het doet krampachtig aan: de vos verliest wel zijn ponden maar niet zijn streken, alle vrouwen worden gewogen als stonden zij op de vleesmarkt of in de gedoogzone.

Spannend is het boek wel. Op het erf van een gammele boerderij wordt een lijk gevonden. Een oud lijk en de identificatie kost dan ook veel moeite. Op die boerderij kwamen vroeger, zo blijkt, prominente figuren tezamen om daar de seks te beleven met man, vrouw of dier.

Een jonge undercover-agente wordt naar het hol van de leeuw gestuurd. Uit hoofde van haar functie leent zij zich voor hoererij en eigenlijk bevalt haar dat best, zo zit haar schepper Aspe nu eenmaal in elkaar. Maar dat zij als lekker hapje zal dienen voor hoge sadistische pieten gaat haar toch te ver.

Haar gegil schalt door de dreven en klinkt het publiek van prominenten, alsmede sadistisch aangelegde lezers, ongetwijfeld als muziek in de oren. Net op het nippertje wordt ze gered, niet dan nadat wij enig gemartel hebben meegemaakt. Voor mij hoeft dat allemaal niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden