De vlag gaat pas uit als de vergunning in handen is

door Bart Zuidervaart

De verblijfsvergunning is binnen handbereik, maar het is te vroeg om te juichen. „Na zes jaar wachten durf je niet meer te hopen.” Trouw volgt de Syrische familie Khano.

Is er asiel aangevraagd vóór 1 april 2001? „Zeker”, zegt Boushra (16). „December 2000.” Is iemand ooit veroordeeld vanwege een misdrijf? „Absoluut niet”, roept Bachar (20). „We hebben wel zeven maanden onterecht in de gevangenis gezeten omdat Justitie ons wilde terugsturen naar Syrië.” Zijn ze sinds hun asielaanvraag in Nederland gebleven? „Al die zes jaren en twee maanden”, vertelt Boushra. En dat is makkelijk te controleren, want de familie heeft elke week gestempeld bij de politie in Winterswijk.

De familie Khano, vader, moeder, dochter, drie zoons, voldoet aan alle criteria om onder het generaal pardon voor uitgeprocedeerde asielzoekers te vallen. De felbegeerde verblijfsvergunning lijkt slechts een kwestie van tijd.

Maar op hun logeeradres bij de familie Grevers hangt de vlag niet uit. En vrolijk staan de gezichten ook niet. Want de vergunning moeten ze eerst in handen hebben. „Dan pas geloof ik het”, zegt Boushra. „We zijn zo vaak teleurgesteld, dat we niet meer durven juichen.”

Het gezin vluchtte in 2000 om politieke redenen naar Nederland. Hier werden de asielverzoeken afgewezen en de rechtszaken verloren. Syrië zou veilig genoeg zijn. In september 2005 werden alle zes familieleden in afwachting van gedwongen uitzetting opgesloten in het detentiecentrum Zestienhoven. Maar Syrië weigerde mee te werken en zeven maanden later stond het gezin buiten op de stoep.

Sindsdien worden ze onderhouden door Marco Grevers en wonen ze in een schuur op het erf, aan de rand van Winterswijk. Alleen Boushra gaat naar school. Ze volgt een vmbo-opleiding in Doetinchem. Boushra droomt van een baan als vreemdelingenadvocaat. Broer Hanna (22) wil ooit een restaurant beginnen en Bachar hoopt op een opleiding elektrotechniek. Maar voorlopig doen ze niets.

„Het is wachten, wachten, wachten”, zegt vader Michael (50). Ook de advocaat adviseert vooral stil te zitten zolang nog niets definitief is. Bachar verzucht: „We willen een normaal leven. Naar school, studeren, eindelijk geld verdienen.”

Een vergunning kan nog maanden uitblijven. „Dit wordt een papieren rompslomp”, verwacht Marco Grevers. „De IND gaat de hele lijst af. ’I..J..K.. familie Khano. Daar gaan we eens rustig naar kijken’.

Het wordt hoog tijd dat er voor de familie een oplossing komt, zegt Marco later. „Op den duur ontstaan er irritaties. Ik vind bijvoorbeeld dat de meesten weinig uitvoeren, terwijl al maanden duidelijk is dat er een pardonregeling komt. Begin dan met Nederlands leren. Maar niets van dat. Hun integratie moet nog beginnen. Ik denk dat die gevangenschap ze behoorlijk heeft lamgeslagen. Voor deze mensen moet meer psychische bijstand zijn.”

Volgens Marco is het het beste als de familie verhuist naar het plaatselijke asielzoekerscentrum. „Voor mensen die zo lang onterecht in de gevangenis hebben gezeten, mag het Rijk wel iets terugdoen. Dat wordt gewoon geweigerd.” Maar de familie is hier welkom, benadrukt Marco. Zo lang als nodig is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden